Het volledige dagboekarchief

📖 Dagboek – Hoofdstuk- De Luchthaven

Na de nacht te hebben doorgebracht in Shutka, een grote gemeenschap hier in Skopje, met enkel Roma’s, eigen regelgeving, kleine huisjes en straatjes vol met kraampjes, bracht de familie mij naar de luchthaven.

Ze hadden misschien een voorgevoel.
Ze stopten midden op de afrit, een soort rond punt, zodat ze meteen konden doorrijden.

Ik nam afscheid, nam mijn bagage en liep over de baan, over het gras, naar de parking en richting luchthaven.

Ik vertrok met een vreemd gevoel.
Bij het begin van de reis, toen het vliegtuig opstijgen zou, dacht ik aan Moeke.
De beste mama van de wereld.
Als het vliegtuig nu zou landen, was zij vertrokken op haar eigen eeuwige reis.

Vlak voor het grote gebouw zag ik links op een terras twee agenten staan roken.
Ik dacht nog bij mezelf: wat staan die daar te doen?

Ik stapte binnen en ging meteen naar de incheckbalie van Wizzair. Op de schermen zag ik “Charleroi”. Ik koos de priority line.
Er stond niemand.

Ik voelde in mijn zakken naar mijn gsm en portefeuille. Toen kwamen twee mannen van achteren. Ik voelde een hand op mijn schouder.
Een hand die later heel mijn leven zou wissen.
Ze toonden iets van een badge en vroegen me mee te komen.

Ik was verbaasd en wist niet goed hoe te reageren. Ik volgde..We bleven in de inkomhal staan..Er liepen nog mensen rond, in burger, maar duidelijk politie.

Ik probeerde uit te leggen dat ik weinig tijd had.
Dat mijn mama gestorven was.
Dat ik mijn vlucht moest halen.
Ze hielden mijn identiteitskaart en mijn gsm bij zich..Ik moest gaan zitten, maar ik bleef liever rechtstaan..Ik wist niet wat er gebeurde.

Ze vroegen hoe laat mijn vlucht was.
De iets dikkere agent zei dat er geen groot probleem was. Er zou iets fout gelopen zijn omdat ik bij aankomst geen adres had doorgegeven. Normaal doet de camping dat altijd.

Een leugen, zo bleek later.
Het zou niet lang duren.

Buiten was een collega een band aan het vervangen. We stonden daar toch een half uur.

Ze zeiden dat ze wachtten op een leeg politielokaal in de luchthaven zelf. Nog een leugen zou later blijken..

Achteraf begreep ik dat dit alleen was om me rustig te houden. Dan moest ik mee naar buiten. Aan de andere kant van de parking stond een gewone wagen geparkeerd.

Ik legde mijn bagage in de koffer.
Ik mocht nog één sigaret roken.
Toen wist ik al: dit klopt niet.
Het valt me op dat ik nauwelijks nog weet wat er rond mij gebeurde.
Ik zat volledig in mijn eigen verhaal.

Morgen hoofdstuk 2: model in Macedonië

📖 Dagboek – Hoofstuk: Fotomodel in Macedonië

Ik werd naar een bureau gebracht vlakbij de luchthaven.

Een eerder klein en laag gebouwtje.
Binnen was er links een kleine oude balie en dan een gang rechtdoor.
Daar was een soort vergaderzaal.

Daar diende ik te zitten.

Vanaf hier ging alles snel.
Te snel.

Ze deden eerst een zoeking in mijn bagage. Ik diende papieren te tekenen waar ik helemaal niets van verstond. Ze doorzochten alles.
Ik begreep niet waarom. Ze hielden enkele zaken aan de kant, zoals mijn bankkaarten, tablet, gsm en mijn schriftje. Die gingen in papieren zakken.

Ze vroegen enkele zaken en ik heb op enkele dingen geantwoord. Het ging allemaal zo heel snel.

Dan namen ze foto’s.
Ik diende mijn identiteitskaart vast te houden.

Frontaal.
Zijdelings.
Met en zonder bril.

Ik had nog altijd geen idee waarom dit gebeurde.

Ik mocht een advocaat bellen, maar start daar maar eens mee in Macedonië. Ik mocht ook niemand opzoeken op internet. Ik heb gebeld naar een advocate uit Antwerpen, van Bannister. Deze nummer had ik in mijn gsm in de papieren zak.

Dat ging ook niet eenvoudig. Een Belgisch nummer kon blijkbaar niet gebeld worden. Ze hebben alles geprobeerd. Een 0 ervoor. Twee keer 00. Tot ze zeiden dat ik met mijn eigen gsm kon bellen.

Ik diende in het Engels te praten.

Ik vroeg om mijn broer op de hoogte te brengen en ik zei dat ik niet wist wat er aan de hand was.

Ik mocht dan alles opnieuw inladen in mijn valies.

Daarna mocht ik met de ene, dikkere agent even gaan roken.

Aan de ingang zag je links een deel van de luchthaven. Er stond een legervliegtuig.
Ook steeg er een Wizz Air-toestel op.
Mijn vlucht was toen al vertrokken.
Het was rond 10 uur.

Op dat moment begon het te dagen dat ik hier niet zomaar weg zou kunnen. Ik wou naar Moeke..!

Ik wist nog steeds helemaal niet wat er gebeurde. Ik dacht erover na dat ik eventueel een huurwagen kon nemen om terug naar België te rijden, om bij Moeke haar afscheid te zijn. Ik vroeg het aan die agent, daar op de parking.

Hij zei: later.

Toen had ik momenten van paniek en angst..
Neen, er is geen tijd.
Eén seconde dacht ik even:
als ik nu ga lopen…

Maar ik kon toch nergens naartoe.
Enkel bij Moeke wou ik zijn.

Dan gingen we terug naar binnen.

Ik werd in voorlopige hechtenis genomen.
Maar kreeg geen uitleg.
Ze lieten nog formulieren zien, met zaken die zij hadden ingevuld.
In het Noord-Macedonisch.

Voor de eerste keer deed ik even moeilijk.
Neen, ik wou niet tekenen.
Ik wist niet wat er stond.
Waarom voorlopige hechtenis?

Wat staat daar?

Ze probeerden het formulier te vertalen met Google Translate, via een foto.

Dat lukte niet.

Af en toe was er iets zichtbaar.
Na lang proberen gaf ik het op.

Er was nog een klein open plaatsje waar ik iers mocht schrijven. Ik schreef ik het engels dat ik niets begreep en graag een advocaat wou.

Dit was blijkbaar tegen hun zin want door dat ene woordje: advocaat, dienden ze zaken aan te passen die ze eerder hadden ingevuld.

Ik was moe.
Ik was bang.
Ik was ik onwetendheid.

Wat was er aan de hand…

En tekende.

Dat was het moment waarop ik de controle volledig verloor.

Ik ging terug naar de inkom.
Daar stond een soort politiejeep op mij te wachten.

Morgen deel 3: De eerste cel-muren-alleen-bang

📖 Dagboek – Hoofdstuk: De eerste cel – muren – alleen – bang

De rit was met twee jonge agenten.
Ze kwamen nogal arrogant over.
Ze waren zelf een beetje aan het lachen…

We kwamen aan in een politiebureau in het centrum van Skopje.
Een heel oud gebouw.
Links een wachtzaaltje, rechts een balie.
Overal rokende agenten.

In het wachtzaaltje diende ik te wachten.

Toen de agenten die mij begeleid hadden even gingen roken, mocht ik mee.
Opnieuw dacht ik: nu! Lopen….

Die gedachte is nadien nog vaak teruggekomen. Angst en onwetendheid.

Daarna gingen we weer naar binnen.

Ik werd naar een klein lokaaltje gebracht.
Daar noteerden ze wat ik bij mii had, mijn waardevolle voorwerpen. Eigenlijk dus enkel nog enkele briefjes geld…

Ik herinner me oude ijzeren kasten en bureaus.
Overal asbakken. Een soort bureau die wij zouden dateren van 70 jaar geleden…

Ze zeiden dat ik, als ik de komende dag en nacht iets wou roken, eten of drinken, ik dit zelf moest betalen en nu diende te vragen..

Ik vroeg een fles water, een broodje en een pakje sigaretten.

Roken kon enkel als de agent dat wou en toeliet.

Dan gingen we naar beneden.
Eerst een traliedeur.
Dan een tweede.
Dan een keldergang.
Beton.

Links en rechts cellen.

Eerst het toilet.
Een klein kotje.
Een gat in de grond.
Geen toiletpapier.
Een fles cola op de grond, vol met peuken.

Dan de cel.

Wat een confrontatie.

Het overheersende gevoel van angst en paniek van die seconde blijf ik nog steeds voelen…

Een oude lege kamer.
Twee stalen bedden.
Vuile, oude matrassen.
Een vuil deken.
Een vuil hoofdkussen.
Geen overtrek.

Ofwel lag je op het deken.
Ofwel op de vlekken.

Ik zat daar alleen.

Er was een soort bel waarbij een alarm afging.
De deur sloot met een hangslot. Het klinkende geluid blijft rilling oproepen.
Mijn schoenen moesten buiten blijven.

Hoewel ik de nacht ervoor amper had geslapen, beloofde dit een heel lange nacht te worden.

Ik zat daar, ik denk rond 13 uur.
Ik had geen besef van tijd of plaats.

Er was een lang, horizontaal raam, opgebouwd uit kleine vierkantjes.
De kelder lag voor vier vijfde onder de grond.

Het raam keek uit op een soort put, een keldergat, met tralies errond.

Er stond ook een ventilator die dag en nacht aanstond. Een storend, zoemend geluid.

Ik legde me meteen neer.
Ik gebruikte mijn trui met kap, gekocht in Gostivar onderweg naar de camping, als kussen.

Mijn gedachten gingen meteen naar Moeke.
en naar (…) en (…) [namen kinderen].

(…) zonder mij op de begrafenis.

Ik dacht aan alles wat ik kon doen, om op tijd terug te zijn. Ze konden me daar toch niet houden? Ik was er op vakantie? Ik had niets foir gedaan? Wat was er aan de hand?

Later kwam een agent mij halen om te roken.
Een oude, corrupt ogende man.
Zo iemand waarbij je een baard verwacht, maar die toch gladgeschoren is.

Hij had een fles water, sigaretten en een brood gekocht.
Samen iets van 600 à 700 denar.

Veel te veel natuurlijk..
Dat klopte niet voor Macedonië.

Ik mocht eerst eten.
In een klein lokaal naast de cel.
Een bureau, een vuile tafel, erg donker, enkele lockers.

Ik at maar de helft.
Ik wou de rest sparen voor ’s avonds.

⏳️Morgen deel 4: Leven zonder klok

📖 Dagboek – Hoofdstuk: Leven zonder klok

Daar, in die koude cel, merkte ik voor het eerst wat het doet met iemand,
om geen klok te zien.

Seconden, minuten en uren
vliegen door elkaar.

Terug naar de cel.
Er weer uit.

Even roken…

Tot…

de agent een gebaar deed, bij het roken, in het toilet…
Hij maakte een vuist en sloeg met zijn vlakke hand erop,
Ik was even stil, vroeg hij dus echt of ik…
….wilde doen?

Ik was even stil…
Ik was verbijsterd…

Waar was ik beland?

Hij vroeg dus of hij mocht…

Ik begreep het niet.
Ik was stil
en knikte neen.

Vanaf dat moment
heb ik hem amper nog gezien én mocht ik niet meer roken.

Dus na een tijdje in mijn cel begreep ik, voor iets – hoort iets..

Straks deel 5: DNA-test

📖 Dagboek – Hoofdstuk: DNA-test

Toch ging de cel-deur ineens weer open.
Ik diende mee te gaan naar het ziekenhuis.
Ik wist niet waarom, maar ik was verdoofd.
Nog steeds onder de indruk van wat die agent me vroeg in het toilet.

Ik kon het nog steeds niet geloven.

Ik ging uit de cel.
Schoenen aan.
En terug door de traliesdeur.
Trap op.
Nieuwe tralies.

Dezelfde oude politiewagen van eerder stond klaar, met twee jonge agenten.
De ene ging naast mij zitten op de achterbank.

Er was overal file en de chauffeur was telkens aan het toeteren naar andere auto’s.

Ik kreeg een blikje drinken.
De chauffeur haalde het uit de middenconsole.
Iets met granaatappel.

Plots deden ze enkele keren het automatisch slot van de autoportier los.
Dat was vreemd…

Wilden ze me uitlokken om, in de file, de deur te openen en te gaan lopen?

Ik weet het niet.
Ze waren tegen elkaar aan het praten en lachen maar ik verstond niets.

Het ziekenhuis waar we aankwamen was vreemd.
Zoiets had ik nog nooit gezien.

Er was een bareel met ontzettend veel file om maar binnen te kunnen rijden.
Daarachter was het een klein dorp.
Geen ziekenhuisgebouwen, maar flatgebouwen, lage gebouwen en standjes langs de weg.

Waar was ik terechtgekomen.

Een vraag die ik me later nog tientallen keren zal stellen.

Niets leek op een ziekenhuis.
Er was niets te zien dat enigszins leek op iets medisch.

Het was ook heel warm in de auto.

We bleven maar rondrijden.
Ze vonden het gebouw niet waar we dienden te zijn. Er was nergens parking.

Uiteindelijk, in de lange cirkel van eeuwige file, stapte de ene agent uit en nam me mee.
Blijkbaar zouden we samen te voet op zoek gaan naar het gebouw.
Ik interpreteerde dat de andere agent dan parking zou zoeken.

Hij nam me behoorlijk stevig vast bij mijn bovenarm.

Daar kwam de gedachte opnieuw…
nu!
Lopen…

Een gedachte ingegeven door onwetendheid, angst en paniek.
Ik weet niet welke emoties ik had.
Mijn hersenen waren geblokkeerd.
Er was een stroom van vragen.

Ik wist nog steeds niet waarom ik daar was.

We liepen langs gebouwen.
Over graspleinen.
Langs de bareel opnieuw en terug.

Ik geraakte echt buiten adem.
Toen de agent dat merkte, ging hij nog wat sneller stappen…

Uiteindelijk kwamen we aan bij een soort groot flatgebouw.
Je zou het kunnen vergelijken met een verlaten gebouw uit Rusland.
Tenminste, zoals ik me zulke gebouwen voorstelde.

We gingen binnen in de inkomhal.
Een gelige kleur.
Ik moest meteen denken aan een Sovjet-tijdperkachtige ruimte.

Er stond veel rommel.
Zaken opgeslagen.

Er was een lege infobalie.

Het gaf een verlaten indruk.
Alsof de tijd er stilstond.

De tijd die ik beleefde.
Zonder klok.

Uiteindelijk kwam er een dokter voorbij.
Of toch iemand met een labo-jas die ooit wit was geweest.

Hij vroeg ons, denk ik, even te wachten.
Daarna nam hij ons mee naar het eerste verdiep.

Lange, smalle gangetjes.
Op het einde rechts.
En dan nog verder.

Een heel klein lokaaltje.

Links een onderzoekstafel.
Rechts nog één, met van die bevallingsvoetsteunen.

Weer zag ik dat er één raampje was.
Iets hoger.
Ik kon er niet door kijken.
Maar het was alvast niet naar buiten.

Weer dacht ik…
Nu!
Snel…

Er kwam nog iemand bij.
Die nam foto’s van mijn identiteitskaart, die de agent bij zich hield.

De dokter stelde gemoedelijk wat vragen.
Gelukkig sprak hij Engels.

Hij vroeg waar ik woonde in België.
Hij zei ook iets over Vasvije, dat ze daar die ochtend al was geweest.

Hij zei het op een toon alsof hij me wou geruststellen.
Alsof hij zonder woorden wou zeggen:
ze is hier geweest, ik heb haar onderzocht en weet dat er niets is gebeurd.

Op dat moment had ik het nog niet door, want…
wist ik veel waarom ik daar was.

Dan nam hij een spuit en grote naald en trok vocht op uit een flesje. Het viel me op dat niets steriel werd gedaan.

Ik was eerst bang dat hij met die naald iets zou doen.

Hij nam een staalafnamebuisje
en deed met die spuit wat vocht op het staafje.

Oef. De naald ging weg.

Hij nam het staafje
en ik diende mijn broek omlaag te doen…

De agenten bleven kijken.
Ik aarzelde.. en blokkeerde.

De dokter verplaatste hem tussen de agenten en mij.
Opnieuw, denk ik, om me gerust te stellen.

Ik deed mijn broek een beetje omlaag.

Hij nam mijn penis vast
en met het staafje ging hij in de urinebuis
en enkele keren rond mijn penis zelf.

Dit voelde zo bizar.
Maar ik was verdoofd.

Dat was het.

Daarna mochten we terug.

De auto stond blijkbaar al vlak voor het gebouw geparkeerd.
Het was nog warmer dan ervoor.

We reden terug.
Ik keek uit het raam.
Ik dacht na
en vroeg me af wanneer ik weg zou mogen.

Eén van de agenten sprak gebrekkig Engels.
Sarcastisch.
Grappend.

Hij zei iets van: “Twee jaar.”

Ik kreeg meteen een rilling door heel mijn lichaam.

Wat twee jaar?
Waarvoor? Wat? Hoe?

We kwamen terug bij  het politiebureau.

Ik mocht rechtstreeks weer langs de traliesdeur.
Trap af.
Schoenen uit.

En de cel in.

Morgen: hoofdstuk “De langste nacht”

📖 Dagboek – Hoofdstuk: De langste nacht

Vanaf dat moment zag ik de vorige, gladgeschoren agent amper of niet meer.
Ik vroeg meerdere keren naar een advocaat.
Er kwam geen reactie.

Ik drukte verschillende keren op de knop.
Ik bleef vragen.

Ik denk dat ik, na onze terugkomst van het Sovjet-ziekenhuis,
toch een tiental keer om een advocaat heb gevraagd.

Ik wou weg.

Pas laat in de avond kwamen er andere agenten.
Zoals ik het begreep, hebben zij zelf een advocaat gebeld.

Het was donker
en laat
toen het hangslot weer van de deur ging.

Er was een advocaat.

Vijftien uur na de hand op mijn schouders.
Vijftien uur
die aanvoelden als vijftien dagen.

We gingen in het vuile lokaaltje zitten.
Hij begon meteen over een zware aanklacht
en dat alles veel geld zou kosten. Hij sprak over minstens 12.000 euro.

Hij vroeg naar mijn verhaal.
Wat er gebeurd was.

Ik wist niet goed wat te zeggen.
Ik herinner me dat ik onsamenhangende dingen vertelde.

Het was alsof mijn geheugen volledig gereset was
en ik niet wist waar te beginnen.

Ik wist niet
welke zin eerst
welk woord eerst.

Het viel me op
dat hij een blanco blad voor zich had om te noteren,
maar zijn pen bleef stil.

Ik zei dat ik zeker wilde meewerken aan het onderzoek,
dat ik de agenten wilde helpen
en antwoorden op vragen.

Daarop zei hij:
“Don’t make stories for yourself.”

Hij zei ook dat E en F
[ouders van Vasvije]
in hechtenis waren
en dat Vasvije bij de social services was.

Ik wist nog steeds niet wat dat betekende.

Ik herinner me dat ik dacht:
Hopelijk ergens veilig…

Hij zorgde er ook voor dat ik nog mocht roken.
De laatste, tot de volgende ochtend.

Want na het “neen” op dat ene gebaar van de agent
mocht dit niet meer.

De uren daarna in mijn cel duurden eindeloos.
Ik denk dat ik even geslapen heb.

Ik belde meerdere keren
om te mogen plassen
of om iets te drinken.

Roken mocht niet meer.

Ik bestudeerde urenlang mijn cel.
Hoe ik eruit zou kunnen geraken.

De ventilator met het zoemende geluid was te klein.
Twintig op twintig centimeter.

Ik bekeek de raampjes.

In het toilet was er ook een ventilator.
Die was groter.
Daar zou ik door geraken…

Maar dan de parking.
De agenten.
Of misschien deze nacht?

En daarna?
Denken.

Zonder geld.
Zonder gsm.
Zonder schoenen.

Alhoewel…
via het toilet had ik wel mijn schoenen.

Het was confronterend
hoe concreet ik nadacht
over ontsnappen.

In mijn cel hing ook een camera.
Maar ik had het gevoel dat die niet bekeken werd.
Het waren wel heel moderne camera’s,
zeker in vergelijking met de rest van het gebouw.

Eerst proberen slapen.
En tegelijk plannen maken om te ontsnappen.

Met de wagen
kon ik misschien nog op tijd zijn
om van Moeke afscheid te nemen…

Met het hoofdkussen van het andere bed
dekte ik de lamp aan de muur af.
Zo werd het toch wat schemerig.

Door het licht op het kussen
zag ik pas
hoe vuil
en vol vlekken
het was.

Ik heb denk ik even geslapen.

Daarna rondjes gestapt.
Aan de deur gevoeld.

Ook:
als je de keldertrap opging,
was er meteen een achterdeur
die openstond…

Wie weet…

’s Nachts hoorde ik
dat er nog iemand was.

Toen ik de volgende keer naar het toilet ging,
zag ik onder de deur
nieuwe schoenen
aan de andere cel,
enkele meters verder.

Straks: Dag 2 – De volgende ochtend

📖 Dagboek – Hoofdstuk: De volgende ochtend

Ik denk dat het vroege ochtend was.
Ik was toch even in slaap gevallen.

Plots hoorde ik het hangslot van de celdeur.
Dat droge, metalen geluid.

De advocaat van de avond ervoor stond daar.
Hij zei dat we binnen ongeveer anderhalf uur
naar de rechtbank zouden gaan.

Hij zou vragen om onmiddellijke vrijlating
of huisarrest in een hotel.

Ik vroeg opnieuw of ik mocht roken.
“Even wachten,” zeiden ze.

Ik heb lang gewacht.

Nog even terug in mijn cel.
En dan plots…
alles moest snel gaan.
Snel.
Snel.
Snel.

Ik kreeg mijn spullen terug.
Mijn valies.
Mijn rugzak.

Ik dacht na over wat er zou gebeuren.
En ik dacht aan Vasvije.

Toen zat ik nog vast in één gedachte:
ik was de helper,
de redder.

Niet iemand met een aanklacht
waar ik niets van begreep.

Pas nu, terwijl ik dit schrijf
(op 27 mei 2022),
begin ik een beetje te begrijpen
wat er is gebeurd.

Ik vraag me af:
wat als ik er niet was geweest?
Had ik iets anders moeten doen?

Ik tekende enkele documenten.
Ik verstond er niets van.

Ik had me al overgegeven
aan het feit
dat ik niets begreep.

En ik liep de keldertrap op.

Daar viel het me pas op
dat de achterdeur,
waar ik die nacht in mijn hoofd
meerdere keren door ontsnapt was,
toch helemaal niet zo bereikbaar bleek.

Buiten stond een echt politiebusje klaar.
Zo één zoals in de films.

Helemaal zwart.

Achterin was er een soort hok,
als een dierenkooi,
gemaakt van tralies.
Met tralies en deuren.
En daarachter pas
de zware zwarte achterdeur.

Voor het traliewerk,
richting de bestuurder,
was nog opbergruimte.
Vol rommel.
Oplaadkabels.
Een batterij.
Een kapot wiel.

Ik ging zitten met mijn bagage en rugzak.
De deuren sloten.

Ik hoorde een hangslot dichtgaan
aan de buitenkant.

We vertrokken richting de rechtbank.

Ik werd heen en weer geslingerd.
Van links naar rechts.
Dan weer even file.

Oef…

En toen kwamen we aan.
Aan de rechtbank.

Een gebouw
dat ik later
nog zo vaak zal bezoeken.

Morgen: Dag 2 – Deel 2 – De rechtbank

📖 Dagboek – Hoofdstuk: De rechtbank

[Aanpassing redactie: Achteraf bleek uit forensische expertises dat er geen sprake was van misbruik of enig overschrijdend gedrag.
Latere universitaire expertises stellen dat Lars niet schuldig is aan de aan hem toegeschreven aanklachten en dat Vasvije geen slachtoffer is in relatie tot Lars.
Later zal ook blijken dat Vasvije zelf niets belastends heeft verklaard.
Wordt vervolgd.]

Dit was het moment waarop ik dacht dat alles misschien nog zou stoppen…

We stopten.

Het geluid van het hangslot
was het teken dat de deur zou opengaan.

Toen de achterdeuren openden,
viel het zonlicht naar binnen
en verlichtte de binnenkant van het busje.

De deur van mijn bench ging open.
Ik stapte uit
met mijn valies en rugzak.

Voor mij verscheen een imposant gebouw.

De eerste
en meteen ook de laatste keer
dat ik dit gebouw langs de voorkant zou zien.

We gingen binnen via een zij-ingang.
Langs een metaaldetector
waar ik gewoon mocht doorlopen.

Enkele trappen op.
Dan een grotere trap.

We kwamen uit in een ruime trappenhal.
Ik denk drie tafels
en een automaat.

Die werkte niet.

Links toiletten.
Rechts een deur.
En een glazen bureeltje.

We gingen zitten aan de verste tafel.
En ja…
daar stond een raam open.

Eerste verdieping.
Aan de overkant een soort stadspark.
Links en rechts hoge gebouwen
waar men aan het werken was.

Beneden een struik.

En opnieuw die gedachte…
nu springen…

Mijn advocaat kwam erbij zitten.
Ik herinner me niet exact wat hij zei,
maar wel dit:
vrijheid zou moeilijk worden,
maar hij zou een hotel proberen.

Ik weet nog dat ik verbaasd was.
Waarom zou vrijheid moeilijk zijn?

De agenten van mijn arrestatie op de luchthaven waren er ook.
Ik had nog steeds niet gerookt sinds de avond ervoor.
Ik vroeg het enkele keren.

Uiteindelijk gingen er agenten zelf roken
en mocht ik mee.

De enige keer
dat ik niet dacht om weg te lopen.

Terug naar boven.
Wachten.

Van de advocaat kreeg ik een koffie.

Eerst gingen de agenten van de arrestatie naar binnen,
deur links.

Wachten.

Dan ging mijn advocaat naar binnen.

Wachten.

Daarna kwamen de agenten terug.

Ik sprak even met die ene agent,
de dikkere,
degene die de dag ervoor had gepraat.

Hij zei:
“We have some things.”

De minuten daarna bleef dat in mijn hoofd rondzingen.

We have some things…

Wat konden ze hebben?
Ik had niets fout gedaan.

Daarna mochten we allemaal naar binnen.

Opnieuw een lange, smalle gang.
Naar rechts.
Een klein bureeltje.

Nog even wachten op de gang.

Daar zat een man te wachten.
Een vertaler.

Eerst dacht ik dat hij de rechter of aanklager was.
Ik was even gerust.
Hij was vriendelijk.

Tot bleek dat hij de tolk was.

Dan naar binnen.

Een bureel.
Aan het hoofd een streng uitziende dame,
een jaar of vijftig.
Ik denk een onderzoeksrechter.

De tolk zat links.
Ik zat recht tegenover haar,
bijna tegen de muur.

Naast mij mijn advocaat.
Aan tafel nog iemand:
de openbaar aanklager.
Ook een dame van rond de vijftig.
Iets minder chic.

Er werd een document voorgelezen
en vertaald in het Engels.

Ze praatten snel.
Ik begreep de helft niet.

Ik herinner me dat ik zat te staren.
Mijn mond een beetje open.

Wat zijn zij aan het zeggen?!

A criminal organisation.

Ik bevroor opnieuw.

Ik luisterde,
maar ik begreep het niet.

Trafficking?
Ik probeerde te vertalen in mijn hoofd.

Ik hoorde een verhaal
dat helemaal niet klopte.

Allemaal termen die… zelf geen puzzel samen konden vormen…

Misbruik?
Samen met de ouders?
Ervoor betaald?
Trouwen?

Ik was totaal verbouwereerd.

Na minuten voorlezen
zat ik er nog steeds
met open mond.
Wenkbrauwen omhoog.

Wat gebeurt hier?!

Ik was lid van een criminele organisatie?
Die een kind zou hebben misbruikt
en wilde verhandelen?!

Daarna lieten ze foto’s zien.
Arrestatiefoto’s van mij en foto’s van Vasvije.

Mijn advocaat vroeg huisarrest.
Hij gaf argumenten.

Daarna moest ik drie dingen zeggen:
waarom ik niet zou vluchten,
waarom ik niet naar de gevangenis moest,
en nog iets.

Daarna sprak de openbaar aanklager
en zei waarom ze tegen was.

Het woord gevangenis…

Enkele dagen geleden was Moeke overleden.
Ik was hier als toerist.
Ik had geprobeerd te helpen.
Ik had brieven geschreven naar scholen.
Ik had zelf een sociale organisatie in Struga gemaild.. allemaal om hulp te zoeken..

En nu dit.

Ik probeerde even te redeneren wat er gebeurd was..

Vanwaar kwam dit allemaal?

Maar.. ik vond geen aanknopingspunt…

Ik moest opnieuw wachten.
In de trappenhal.

Daar, in die trappenhal, begon ik te begrijpen
dat dit niet snel voorbij zou zijn.

Straks: Dag 2 – de ouders

📖 Dagboek – Hoofdstuk: De ouders

Tijdens het wachten in de trappenhal kwamen de ouders toe.
Omgeven door agenten stapten ze samen de trap op.
Zij waren, als ik het me goed herinner, wel geboeid.
Ik niet.

Ook zij moesten wachten.
Aan een tafel.
Eén tafel van mij verwijderd.

Ik hoorde hen tegen elkaar praten
en dat voelde niet correct.

Ik wist nog steeds niet wat er precies aan de hand was,
maar ik had net een verhaal over míj gehoord.

Kwam dat van hen?
Als zij hier nu samen zaten,
hoe kon dat dan kloppen?

De vader, E, ging met zijn rug naar mij zitten.
De mama, F, schuin tegenover mij.
De vader heeft me geen enkele keer aangekeken.
Hij liep wat rond
en keek geregeld door het venster.

Van de warmte en gastvrijheid van de dag voordien
was plots nog weinig te merken.

De advocaat toonde hun iets.
Ik denk dat het een busje was
waarmee hun dochter ook naar de rechtbank werd gebracht.

Mijn advocaat had intussen een broodje voor mij gekocht.

De mama, F, was voortdurend aan het wenen.
Wanneer ze even naar het toilet ging,
wandelde ze moeilijk,
schuin
en traag.

Van de zogezegd bezorgde moeder van de dag ervoor
bleef weinig over.

Toen begon ook ik te wenen.
Alles kwam in één keer binnen
en ik wou weg.

Wat deed ik daar?
Welk verhaal had ik net gehoord?

Mijn advocaat vroeg verschillende keren
of hij een ziekenwagen moest laten komen.

Ik keek vaak naar de moeder, F.
Ze keek niet terug.
Of toch…
heel even.

Een fractie van een seconde.
Zonder enige emotie.
Een blik die door mijn lichaam ging,
alsof ik er niet zat.

Waar was die familie ineens?
Die mij enkele weken eerder om hulp had gevraagd
en mij toen zo dankbaar leek?

Dan gingen zij naar binnen.

Opnieuw wachten.
En wachten.
En wachten.

Ze kwamen weer naar buiten.
Opnieuw aan de tafel.

En…
weer wachten.

Morgen: hoofdstuk “30 dagen”

📖 Dagboek – Hoofdstuk: 30 dagen

Ik had ondertussen aan de advocaat gevraagd,
zonder woorden,
wijzend naar het open raam,
of het toch geen beter idee was om…

Even later was het raam gesloten.

Dat vond ik vreemd.
Het vertrouwen was in één keer weg.

Opnieuw tikte de klok verder.

Er was niet veel tijd meer,
als ik nog op tijd in België moest geraken.

We moesten wachten
op de beslissing.

Plots kwamen de inspecteurs zichtbaar gehaast
de trappenhal binnen.
Papieren in de hand.
Er werd gewezen.
Gefluisterd.
Zaken werden nog snel aangepast.

Ik vroeg wat er aan de hand was.

Mijn advocaat gaf een vage uitleg.
Iets over een fout.
Een verkeerd uur van arrestatie.
Een verkeerd uur van aankomst.

Hij wilde geen verdere uitleg geven.

Maar ik moest ineens denken
aan dat moment die ochtend
in het politiebureau,
toen alles plots snel, snel, snel moest gaan.

Ik bleef eraan denken.

Toen kwam iemand met papieren.
Ik moest tekenen.

Ik weigerde.
Mijn advocaat was net even naar beneden gegaan.

Wat ik intussen wel al had opgevangen:

30 dagen cel.

Wat?

Ik zag in het rumoer
de vader, E, tekenen.
Met een vingerafdruk
op een stempelkussen.

Veel Roma-families kunnen
amper lezen of schrijven.

Mijn advocaat kwam terug.

Hij zei het heel eenvoudig:
ik moest 30 dagen naar de gevangenis.

SHOCK
SHOCK

Ik werd in de gevangenis geplaatst.
In Macedonië.

Help.

Moeke.
Vake.
Bjorn.
Sven.
S.
Y.

Al hun namen vlogen door mijn hoofd.
Ik wist niet wat er gebeurde.

Help.

Het drong nog altijd niet goed door.

Ik tekende.

Zelf nu,
enkele weken later,
terwijl ik dit schrijf,
dringt het nog altijd niet volledig door.

En daar…
vertrok ik.

Volgende keer: De eerste dag

📖 Dagboek – Hoofdstuk: De eerste dag

Na het tekenen van de papieren direct weer de trappen af.

Elke tree voelde aan als een meezuigend gevoel
in een verhaal
waar ik niet meer uit raakte.

Het was alsof ik in een film vastzat.
Maar dan zonder pauzeknop.

In het busje begon ik mijn spullen wat te sorteren.
Ik was nog steeds verdoofd eigenlijk.

Ik begon rationeel na te denken
wat ik zeker nodig had in de cel
en dit apart te steken.

Ik denk een soort instinct om te overleven
dat ineens naar boven kwam.

Dit vonden ze niet leuk
want ze kwamen bij me zitten
achteraan in het busje.

Opnieuw een wasmachine.
Van links naar rechts werd ik geslingerd.

Nu was de achterste metalen traliesdeur niet gesloten
en dus botste die elke keer hard
tegen de achterdeur.

Bij elke bonk
hoorde ik in mijn hoofd
hetzelfde woord:

30 dagen.

Ik hield mijn koffer ertegen
zodat die niet meer toesloeg.

Het was, denk ik,
niet zo’n lange rit.

Maar achterin het busje zie je niets
dus je gedachten
moeten de weg verzinnen.

We reden, denk ik,
een lange oprijlaan op.

We stopten.
Ik mocht uitstappen.

Links en rechts straathonden.
Voor mij
één grote zwarte poort.

Achter mij inderdaad
twee rijen bomen.

We stonden voor de poort.

Ik draaide op automatische piloot.
Emoties waren uitgeschakeld.
Alsof mijn lichaam al wist
dat dit geen korte scène ging zijn.

Ik liep zelf naar de bel
die naast de poort hing
maar de bewaker gaf aan
dat hij dat wel ging doen.

“Gaf aan” zeg ik,
want Engels spreken ze niet
en ik verstond geen woord Macedonisch.

Als een begin van een film.
Het eerste hoofdstuk van een boek.
Als een eerste schooldag
waar je zo bang voor bent
dat je maag samenknijpt.

Ging de poort open.

Een scène uit een film.

Een beeld
dat op mijn netvlies gebrand staat.

Recht voor mij
een oud vervallen gebouw.

Op het eerste verdiep
allemaal ramen met tralies.

Het leek alsof er geen glas meer in zat
want er hingen t-shirts te drogen
aan koorden aan de tralies.

En wat het meeste
op mijn netvlies gebrand bleef…

armen.

Overal armen
die door de tralies hingen.

En daarachter
onzichtbare ogen
die naar mij leken te staren.

Een heel raar gevoel.

Bestaat dit echt?

Of ben ik dit aan het verzinnen
omdat mijn hoofd het niet aankan?

We gaan het gebouw binnen….

Volgende keer: Even bukken…

📖 Dagboek – Hoofdstuk: Even bukken

Ik ga binnen.. een kleine deur..

Een kleine ruimte, twee oude ijzeren bureaus.
Ik ben beland in een Sovjet-Unie-film.

Overvolle asbakken met twee iets oudere en zwaardere cipiers. Hun gezichten duidelijk getekend door de rimpels van de tijd en de nicotine. Er kwam ook een behoorlijk jonge vrouwelijke cipier bij.

Verven dienden ze hier nooit meer te doen.
De nicotine zorgde voor een mooi gelige kleur.

Ik diende te staan en te wachten.

Het voelde alsof dit nog maar het begin was.

Ze begonnen vragen te stellen. Ik gaf aan dat ik niet begreep wat ze vroegen. Duidelijk dat niemand hier iets Engels sprak.

Moeilijk.

Allerlei soorten documenten kreeg ik te zien. Ook vragen ze hier altijd naar de naam van mijn vader en moeder. Ze vroegen opnieuw welke waardevolle voorwerpen ik bij had. Ze noteerden het geld.

Daarna diende ik mee te gaan naar de ruimte ernaast.

Een oude ruimte opnieuw. Enkele zetels en een oude tv. Een laag, oud en kapot tafeltje vol met koffie en peuken.

Dan, na even te wachten, mee met twee cipiers door een traliedeur.

Die ging open met een badge en bijhorend piepgeluid.

Dat geluid zal later nog een groot stuk van mijn dagen gaan bepalen.

Iets verder, een gang links en dan een lege kale ruimte en een tafel.

Ze doorzochten mijn bagage, elke zak. Alles werd snel, grof en zonder respect in een vuilniszak gestoken.

Mijn schoenen gingen uit en de veters snokten ze eruit.

Heb ik nooit meer teruggezien.

Al de andere zaken zoals tandenborstel, opladers, kabels, portefeuille, riem, schoenveters, mijn bril… gingen weer in de valies.

En daarna deden ze teken om mijn broek uit te doen.

Ik was stil.

Opnieuw?

Ze zeiden iets in het Macedonisch dat ik niet begreep, maar de toon gaf aan om toch te doen wat ze vroegen.

Ik deed mijn broek uit.
Ze doorzochten elk zakje in mijn jeansbroek.

T-shirt…

Ook..

Mijn borstkas is wat misvormd.. altijd een complex rond gehad. Ik durfde niet.

Ok..

T-shirt uit.

Het was koud.

Daarna mijn boxer..

Ik deed die gewoon even omlaag, maar dat was niet goed genoeg. Hij diende uit.

Daar stond ik, helemaal.. naakt.
Mijn handen voor mijn kruis en mijn armen voor mijn borstkas.

Mijn lichaam bloot en mijn emoties. Als een lichaam zonder ziel stond ik naar mezelf te kijken.

Acteur in mijn eigen film.

Ze haalden nog andere zaken uit mijn bagage.. ook de deo, kauwgom, medicatie mocht niet mee.

Ik had documenten gekregen in de rechtbank. Mijn advocaat raadde me aan deze aan niemand te tonen, dus wou ik deze snel ook in mijn valies steken zodat niemand dit las.
Maar.. dit mocht niet.

En daar stond ik nog steeds, men handen men ziel en respect bescjermend. Ze deden bewegingen, ik snapte het eerst niet. Uiteindelijk had ik het door..

Ik diende even te “bukken”..

Dan pas kreeg ik men kleren terug…

Ik kreeg een vuilniszak.. met wat kledij ingepropt, schoenen zonder veters en shampoo…

Daar stond ik..

in de gang…

met mijn leven in een zwarte zak.

Straks: De eerste twee gangen

📖 Dagboek – Hoofdstuk: De eerste twee gangen

En daar gingen we, een zwarte zak slepend achter mij.

De eerste gang links… enkele cellen aan de linkerkant en rechts een muur. Nog steeds in de geelachtige kleur.

Enkele cellen met tralies en zonder deur. Ik zie enkele kwade gezichten en enkele gespierde armen.

Help, mijn bevroren emoties beginnen weer te ontdooien.
En ik weet dat dit gevaarlijk is.

Wat nu.

Links nog een cel, maar leeg. Het is dus niet hier.

Voor mij een trap en rechts tralies met een deur van tralies en een nieuwe gang.

Wachten.

Een cipier, die we hier commander noemen, doet de deur open. Biep.
Een geluid dat nu al zo geprogrammeerd staat.

We lopen door de gang.

Links allemaal cellen, hele zware deuren met heel zware schuifsloten met telkens een groot hangslot.

Nu weet ik dat elke cel een aparte sleutel heeft… Ik hoop dat brand ons nooit bereikt.

Boven elke deur een kijkgat, ik schat vijf centimeter op vijf centimeter.

Het zal nu rond 17 uur zijn.

We stoppen aan cel 18.

Morgen: Cel 18 – de ondervraging

📖 Dagboek –  Hoofdstuk: Cel 18 – De ondervraging

We stoppen aan een deur, hangslot eraf, grendel wordt opengeschoven en onderaan stampt de commander tegen de deur. Later zal ik merken dat elke celdeur klempt en enkel zo opengaat…

De deur gaat open.

Mijn hart staat even stil…

Voor mij verschijnt er een cel. Ongeveer vier meter hoog, een hoog en klein raampje met tralies voor waar je niet doorheen kan kijken.

Twee bedden rechts en één leeg bed links.

Op het bed staan enkele zakken.

Direct springt er iemand recht om het bed leeg te maken.

Ik leg mijn resterende leven, de grote zwarte vuilniszak, op het bed en ik zet me op de matras.

Het was een ijzeren bed, heel oud, met een versleten matras met vlekken op. Ik herinnerde me deze nog van in de politiecel.
Er ligt een grijs deken bij, die wij in België gebruiken als verhuisdekens. Beter kan ik ze niet omschrijven.

Ik ga zitten… Links een typische, smalle en grote Macedoniër. Ik schat 24 jaar oud en rechts een semi-gespierde, iets oudere (ik schat mijn leeftijd) persoon. Later blijkt een Albanees te zijn.

Ze vragen mijn naam en van waar ik kom… ze spreken amper Engels. Probleem. De Albanees, A.M., praat enkel Albanees en een beetje Macedonisch.
De andere, L, een heel miniem klein beetje Engels en Macedonisch.

We proberen een beetje te praten maar dit lukt niet echt goed. We begrijpen elkaar niet.

En dat maakt alles stiller dan stilte.

Op dat moment probeer ik ook de cel te ontdekken. Links, bovenaan het raam, grote schimmelplekken.

In de hoeken allemaal grote zwarte spinnenwebben en naast mijn bed een houten kast en een heel laag tafeltje.

Eten, de deur gaat open.

Straks: De deur gaat terug open…

📖 Dagboek – Hoofdstuk: Deur terug open

Eerst licht geklingel van een sleutelbos met tientallen sleutels. Geklik van een hangslot dat opengaat.
Een grendel dat met bruut geweld opengeschoven wordt.
Een stamp links onder de deur.

De deur gaat open.

Een heel oude metalen kar, met een grote ijzeren pot. A.M. en L. geven me een oud en duidelijk vaak gebruikt plastieken soepbord en een lepel.

Ik kijk.. mmm spaghetti blijkbaar. Ik denk lekker.

Ze scheppen een grote portie op. Ik zet die op de hoek van de lage tafel.

De twee anderen zetten hun bord in de kast.

Ik krijg een grote plastieken emmer om op te zitten. Stoelen zijn er niet. Ook geen kruk.
Ik moet mijn balans even vinden. De emmer plooit wat naar alle kanten heen.

Ik start met eten. Ik neem de eerste hap en.. ijskoud!
Het zag er niet slecht uit maar lijkt en smaakt naar spaghetti uit een groot conservenblik.

Weet ik veel dat ik deze wekelijkse maaltijd later nog de lekkerste ga vinden…

Ik eet verder. Mijn eerste maaltijd sinds twee dagen ervoor buiten het broodje…

Klaar.

Ik stap naar het toilet. Ik ben een beetje verbaasd want ik zocht een lavabo. Dit was er niet. Enkel een put in de grond en een kraan.
A.M., de Albanees, toont me een emmertje met een spons die ver vergaan was en wat afwasmiddel.

Ik begin en ik spoel af. Terwijl ik dit doe, hang ik met mijn gezicht boven het gat van het toilet… Ik zoek mijn evenwicht.

A.M. geeft aan dat het niet goed gedaan is. Ik moet met de spons ronde bewegingen maken, toont hij.

Ik doe het opnieuw. Nu beter afspoelen en nog eens spoelen.

Ik schud het bord af.. geen handdoek te zien.

Ik zit opnieuw op het bed.

De ondervraging.

Mijn advocaat had gezegd niets te zeggen waarom ik hier was. Al had hij weinig ervaring hoe het eraan toe gaat in een cel of had ik weinig ervaring om als gevangene te leven.

Niets zeggen lukt niet.. iets zeggen ook moeilijk want ze verstaan me amper.

Ik zeg dat ik problemen had met een Roma familie.

Ze begrijpen iets dat ze mijn geld genomen hadden en ik teruggenomen.

Ik probeer verder niet te praten. Dit lukt niet. Ik hou de boot wat af..

Ineens zie ik A.M. gebukt in een hoek op een gsm bezig. GSM’s? Hier?
Later zal ik ontdekken dat het aanbod gsm’s hier groter is dan het aanbod menselijkheid, medicatie of eten.

Ik krijg een fles cola van A.M. en ik mag meeroken met L. Ze lachen omdat mijn naam en de naam van L. op elkaar lijken. Ik lach mee… of doe alsof.

Ik probeer te vertellen over Moeke en over morgen. Ik ging te laat zijn, om afscheid te nemen…

Zij praten, ik probeer te luisteren maar ik begrijp niets.

L. noemt A.M. de director. A.M. zou gepakt zijn voor het smokkelen van grote hoeveelheden marihuana.
L. zou gepakt zijn omdat hij ergens vlakbij een huis was waar ook drugs was gevonden.

Ze praten ook over Coki. Dat was een vorige celgenoot. De muren staan vol met zijn naam en tekeningen. Hij zou verslaafd geweest zijn aan cocaïne en zich hier in de cel hebben opgehangen.

2001–2022 Coki staat er op de muur.

Stilte in mijn hoofd.

Dan nemen ze een spiegeltje. Daarmee zien ze door het spiongaatje, een opening van 5 op 5 cm, door de deur. Zo kunnen ze heel de gang zien.

Als de biep gaat, zien ze zo wie er is en wanneer die weggaat.

Slim, blijkbaar zal ik hier nog veel moeten leren.

Ik stap regelmatig op mijn kousen. Ze geven aan dit niet te doen. De vloer is hier te koud en “dokter slecht”.

Ik probeer eraan te denken maar vergeet het toch vaak. Zij echter niet, ik zal het leren…

En daar is de eerste vraag: Ti sakasj diazepam?

Volgende keer: …Diazepam

📖 Dagboek – Hoofdstuk: Diazepam

Diazepam…
Een vraag die ik nog vaak ga krijgen. Ook kreeg ik direct de vragen of ik iets anders wou…?
LSD? Cocaïne? Een gsm? Allemaal geen probleem.

Ik vraag, om het ijs te breken en omdat ik wat geshockeerd was door hun vragen: and pizza?

Dat was blijkbaar moeilijker.

Moeilijker om pizza te krijgen dan LSD…

Dat voorspelt veel…

Ik voel in mijn broekzak en ik vind nog een briefje van Vasvije. Zo communiceerde ze, met getekende briefjes.

Er stond op BF BF en dan enkele hartjes.

BF kwam van Best Friend, denk ik.

Ik stop het briefje in het kleinste zakje van mijn broek weg. Misschien kan ik het later nog gebruiken als bewijs dat ik onschuldig ben. Ik bewaar het zorgvuldig.

Het is stiller en het wordt langzaam avond.

Ze gaan naar het toilet om te bellen, maar ze doen er ook andere zaken en komen terug met wegdraaiende ogen, en gaan op het bed liggen.

Ik weet niet welk uur het is. Dag twee dat ik leef zonder klok.

Buiten zie ik door het hoge venster dat het donker is geworden.

Ik kijk rond me heen en zie van alles op de muren geschreven.

Aan A.M. zijn kant is een Albanese vlag getekend en zijn naam.
En dan een groot kerkhof getekend met allemaal namen op de graven. Daarboven een koord in ophanglus.

Honden met naamplaatje “Coki”, een oog (mooi getekend), verschillende handen met ook de naam Coki.

Coki had blijkbaar een rijke voorgeschiedenis in deze cel.

Ook aan mijn bed, of wat je een bed kan noemen, zijn er handboeien getekend, een auto, een aardbei, een middelvinger, enz.

De eerste dag is bijna gedaan…

Ik hoor nu wat geroep op de gang. De gang is lang en langs de ene kant een muur. Alles wat je door de deur roept, galmt als duizend trillingen.

Ik hoor wat cellen tegen elkaar praten en dan…

Biep…

Ineens alles stil.

Ik lig hier nu, in een cel in Macedonië. Ze vragen of ik iemand wil bellen… ik stuur opa en ik denk ook mijn broer Bjorn.

De tijd zonder klok tikt traag…

Ik begin op de muur te tekenen…
“S & Y, the best”, met een hartje.

Ik denk aan Moeke… deze avond is het begroeting.

Ik begrijp het verhaal nog steeds niet echt… want ik herinner me dat Vasvije begon te wenen toen Moeke was overleden.

Mijn gedachten dwalen weer af en ik begroet Moeke in mijn gedachten…
Mijn Moeke…

Ik denk aan mijn kinderen…

Ik denk eigenlijk ook aan Vasvije en ik was bezorgd. Ik weet niet of ik dit wel moest opschrijven na heel het verhaal dat ik deze ochtend in de rechtbank had gehoord… maar ik dacht na of ze nu wel ergens veilig zou zijn.

Ik maak ondertussen een hoofdkussen van mijn vuile was die ik bij me had. Deze steek ik in een linnen herbruikbare zak van de LIDL. Deze zal nog lang mijn hoofdkussen zijn.

Hierover een deken, daarover mijn trui en de mouw over mijn ogen… want het licht bleef branden.

Ik ga toch even naar het toilet… ik was bang want ze vroegen meerdere keren naar de papieren van de rechtbank.

Ze keken zelfs in mijn zwarte zak…

Op het toilet, gebukt… moeilijk… raar…

Ik verscheur de papieren en laat ze meespoelen met het water…

Oef… even veilig…

Slaapwel.

Straks: 18/05/2022 – De eerste ochtend

📖 Dagboek – dag 3 – Hoofdstuk: De eerste ochtend

Het is pas na ongeveer 12 dagen dat ik dit schriftje krijg en ben beginnen schrijven.

Ik weet dus niet meer helemaal zeker wat er eerst is gebeurd of niet.

Ik herinner me wel dat ik verbazend goed geslapen had die eerste nacht.

Sindsdien ben ik hier al elke ochtend vroeg wakker geweest. ’s Morgens hoor ik heel duidelijk de oproep tot gebed, want er is een moskee vlakbij.

De eerste ochtend… alles nieuw…

Eerst kwamen ze met ontbijt. Een lang wit brood met stukken dikke worst, zoals wij broodworst kennen. Enkel deze was verweven van vet en andere zaken die niet tot onze categorie vlees konden behoren.

Het is een gewoon brood.

Geen sneden zoals wij die kennen…

Ik heb dus zitten eten zoals ze aten bij die Roma-familie. Een stuk brood afscheuren en met dat brood een stuk worst afscheuren… daarna koffie… Ja, warme koffie!

Ze hebben met ijzerdraad zo’n houder gemaakt waarop een groot blik past. Daaronder staat een klein potje waar ze eau de cologne in doen. Dit steken ze in brand om water op te warmen.

Bekers zijn er niet. Enkel wegwerpbekers die men van thuis meebrengt, blijkbaar.

Ik herbruik de plastieken beker van de anderen…

Het is rond 8 uur dat ze brood komen brengen.
De director maakt L. zelf wakker.

Dan kwamen ze voor de wandeling. Cel uit en enkele meters verder links een deur. Opnieuw een confrontatie. Wandeling blijkbaar per cel.

Een grasveldje… niet onderhouden, omringd door muren met rollen prikkeldraad, met hier en daar een kleine spleet zodat je op het veldje ernaast stiekem kon kijken.

Aan de andere kant nog een gebouw, ditmaal twee verdiepen. Ik zie het bovenste verdiep. Opnieuw tralies, flessen water hangend aan koorden in de zon, gespierde armen en enkele streng uitziende patsers achter baren.

Boven het veld een net gespannen.

Vlak ernaast zie ik een moskee. De moskee die me deze ochtend wakker heeft gemaakt.

En ik zie enkele huizen…

Naast de omheinde muur is er nog een muur.

Ik neem de omgeving op. Ik kijk rond en zie veel afval en veel peuken.

Ben wel opgelucht… geen gemeenschappelijke wandeling…

Ik stap wat rond… en toch wordt het snel onderbroken…

De deur gaat piepend open.

“Lars De Smet.”

“Doktora.”

Morgen: 18/05/2022 – Doktora

📖 Dagboek – dag 3 – Hoofdstuk: Doktora

De deur ging open… Ze roepen mijn naam. Ik begrijp niets maar ik volg…
Op drie dagen tijd al een volgzame leerling geworden van het systeem… wat kan ik anders doen?

Terug de lange gang in, van waar we gisteren kwamen, maar nu niet links naar de ingang, maar rechts een trap op.

Direct kwam je in een lokaaltje… en dan een bureau.

Er staat een hele oude onderzoekstafel, twee stoelen, waarop één een fancy jongeman zit.

Ik ga zitten.

De dokter was een heel oude man, die bij ons al lang zou genieten van zijn pensioen.

Hij begint vragen te stellen… de jongeman helpt bij vertalen, want ook dokters leren blijkbaar geen Engels tijdens hun studies.

Ik denk even aan mijn verpleegkundeopleiding.

We dienden allemaal onderzoeksrapporten en studies te analyseren… allemaal wereldwijde onderzoeken, standaardtaal Engels…

Over naam, papa, mama, hij vraagt even over aandoeningen en ik begin te praten maar hij stelt direct een andere vraag…

Hij neemt gewicht en bloeddruk…

Dat was het. Medicatie werd niet voorgeschreven, denk ik…

Terug de trap af en naar beneden… terug naar de wandelplaats waar L. en A.M. nog steeds stappen.

Ik hoor “Belgian”, dus ze waren over mij aan het praten… de buitendeur gaat piepend terug open.

Ik weet niet hoe lang we daar waren, twintig minuutjes?

Terug voor 24 uur de cel in.

Ondertussen is het bijna 10u30… Mijn gedachten zijn elders. Ik ben niet meer in Macedonië. Ik ben in Aalst… in de kerk… ik zie de kist voor me staan…

Ik begin op de muur een hart te tekenen met een kruis: “Moeke”, “Blijf aan me denken”.

Ik zie mijn kinderen zitten, maar ik kom snel terug uit mijn gedachten.

Nu niet wenen, Lars, zeg ik tegen mezelf.

Met alle kracht duw ik de tranen terug…

Ik teken verder… op het kerkhof, op de andere muur, teken ik een graf erbij. “Voor Moeke en Meme”. Toch kan er een traan ontsnappen.

Dit is niet ok. Ik had niet mogen vertrekken op reis die maandag en in België moeten blijven. Ik had naar haar moeten luisteren, want ze zei dat Roma’s niet te vertrouwen waren. Want ze wist dat ik iemand wou helpen, ze wist alles!

Ik had die laatste vlucht moeten annuleren en in België blijven. Sorry Moeke!! Sorry sorry sorry!
Sorry S en Y [redactie aanpassing: kinderen van Lars], dat jullie daar alleen staan! Sorry! Sorry!

Ik hoor buiten enkele vogels…

Dag Moeke…

Straks: Papieren en dag 4 – 19/05/2022

📖 Dagboek – dag 3 – Hoofdstuk: Papieren

Ondertussen is het al namiddag. Aangezien ik dit deel later schrijf, herinner ik me niet meer alles.

Ik begin wat in de papieren te kijken en… ik begin te schrijven…

Emoties…

De afgelopen dagen was mijn lichaam hier, maar ik was elders.

Ik functioneer.

Ze zien een afgescheurd stuk van de arrestatie. Ze willen direct kijken… De sfeer wordt grimmig. Hiervoor had mijn advocaat me gewaarschuwd.

Ze zien staan: “418”.

Blijkbaar is dit de code in de wet waar alle artikelen onder vallen van mensenhandel.

Opnieuw vragen. Nu zeg ik iets dat die vader ook naar België wou, samen met die familie. Ik weet niet meer juist wat ik zei.

De sfeer wordt iets meer gespannen. Ik kan het voorlopig afschudden. Mede dankzij A.M., die de sfeer weer wat tempert.

Hoe de rest van de dag ging, weet ik niet meer…

Ze vroegen veel over de Roma’s… tot vervelend toe.

Ik wou gewoon de waarheid vertellen eigenlijk, maar hoe kun je dit vertellen in een paar woorden Macedonisch dat je kent? Voornamelijk dan woorden zoals hallo, neen, ja, vertrouwen, helpen, school. En als de andere maar hetzelfde aantal woorden Engels spreekt.

Hoe kan ik dan uitleggen dat ik eigenlijk iemand wou helpen… maar dat ze nu iets helemaal anders zeggen. En dat “helemaal anders” iets is wat me volgens de advocaat in levensgevaar zou brengen.

Ik wil overleven. Ik wil nog niet dood. Ik ben bang. Ik wil mijn kinderen terugzien…

Morgen: Dag 4 – 19/05/2022 – zonder titel

📖 Dagboek – dag 4 – zonder titel

Elke dag rond 7 uur in de ochtend komen ze langs met papieren in de hand, om te checken of je er nog bent.

Rond 19u in de avond doen ze dit nog eens.

Als ze langskomen, kijk ik soms rond me heen en naar boven en maak ik me de bedenking: “Natuurlijk ben ik er nog, waar zou ik anders zijn?” Denkend aan de betonnen muren en stalen tralies die mijn leven ‘on hold’ hebben gezet.

Denkend aan die ene hand op men schouder op de luchthaven die mijn leven overhoop heeft gegooid..

Waar zou ik anders zijn…

Vandaag is het donderdag. De kindjes zijn zich op dit uur aan het klaarmaken voor school. Als ze gaan… de dag na Moeke haar begrafenis…

Ik weet van niets…

Ik weet niets van hen, al dagen niet. En dit is heel moeilijk. Elke gedachte doorkruist de seconden van de tijd.

Waar zijn ze nu?

Ik begin een kalender te tekenen op de muur. Zodat ik weet welke dag het is. Momenteel voor één maand. Voor dertig dagen.

Ik moet hier maar dertig dagen zijn.

Tegen die tijd zullen ze wel de waarheid achterhaald hebben en weten dat ik onschuldig ben. Denk ik toch..

Ik besef eigenlijk dat ik niets weet. Geen enkele informatie heb gekregen. Enkel het verhaal: dertig dagen. En dat is het.

Zelf toen ik de gevangenis hier werd binnengebracht wordt je eigenlijk in een hok gestopt… zonder meer.

Het doet me wat denken aan een dierenasiel, al hebben dieren in België meer rechten dan mensen hier…

Verder is het saai… De twee anderen maken steeds meer en meer Roma-grapjes. Niet leuk.

Vier muren en een celdeur.

Meer is er niet.

Wachten, tot dertig dagen. Dit wordt heel lang.

Vandaag gaf A.M. me een appel.

Een heel raar moment, want ik kreeg ineens tranen in mijn ogen. Omdat ik een appel kreeg. Tranen voor een appel… Voor een appel..!

Tegen de avond stijgt ineens de spanning. Zij hebben hun gsm. Er staat op de Facebookpagina van de rechtbank een artikel over de Belg L.D.S.

Een artikel vol sensatie, geschreven zonder enige terughoudendheid tot… schuld is bewezen.

Wat is dit?

Het verhaal van de aanklager wordt hier nog eens herhaald, maar dan clickbaitgericht. Als een soort reclame.

Ik word bang.

Ze laten mij het ook lezen, automatisch vertaald in het Engels.

Dit klopt niet!!!! Heel mijn lichaam trilt en mijn bloed stroomt alle kanten uit, ik ben in paniek.

Ik zeg al stotterend dat dit niet klopt. Dat ik een “goed” persoon ben en dat ik het morgen zal proberen uit te leggen.

’s Avonds mag ik even hun gsm gebruiken. Vake stuurt me een foto van Moeke haar kist.

Ik breek.

Ik begin te wenen en verstop me onder het deken…

Ik moet denken aan S. [zoon van Lars] die altijd een kap wil dragen, zomer en winter.. Ik begin hem te begrijpen. Ik wil me verstoppen…

Het lukt niet meer om stil te wenen en het wordt een uitbarsting… de tranen stromen eruit…  Dit klopt niet! Help me aub!

Nu laten ze me gerust…

Straks: Dag 5 – 20/05/2022

📖 Dagboek – dag 5 – Hoofdstuk: Mijn verhaal

Omdat de Facebookpost helemaal niet klopt. Zelf meer… omdat er eigenlijk niets van klopt, begin ik mijn verhaal te schrijven…

Goed ook, want zo gaat de tijd ineens wel vooruit.

Ik schrijf, enkele uren lang.

Ze blijven ook vragen stellen. Dit zijn zoveel prikkels die op me afkomen. Dit is te veel.

Ik moet het proberen uit te leggen. Ik besluit, met stukken en brokken, het echte verhaal te doen. Ik probeer uit te leggen dat ik hier was als toerist. Dat ik iemand probeerde te helpen. Voor school.

Meer lukt niet… we begrijpen elkaar niet.

Het is als een verhaal vertellen, woord per woord en zonder tussenwoorden en dit al tekenend op papier met pijlen en cirkels…

Vermoeiende momenten. Communiceren zonder taal.

De deur gaat ineens weer open. Weer het hangslot, de grendel en de stamp linksonder…

Bezoek, Lars.

De advocaat.

Ik voel opluchting.. eindelijk hulp.

We stappen weer de lange gang in.

Het voelde alsof ik met elke stap, een stap zette naar rechtvaardigheid.

Al zal die droom snel doorprikt worden.

Tot op het einde van de gang en dan naar links.

Een klein lokaaltje.

Ik ben opgelucht. Eindelijk informatie, hoop ik. Wanneer mag ik terug naar België…

Ik vraag of ik mijn verhaal, dat ik eerder neerschreef, aan hem mag geven zodat hij dit kan sturen naar B. en S. [de twee broers van Lars], zodat ze het echte verhaal weten. En naar Bannister advocaten, die ik belde die dag toen ze me tegenhielden. Het was belangrijk dat ze alles weten zodat ik zo snel mogelijk vrij ben…

Neen.

Neen.

Neen, was zijn antwoord.

Hij weet niet waarom hij dat zou doen.

Ik ben verbaasd.

Stil. Ik weet niet welk antwoord ik moet geven.
De gedachte gaat door mijn hoofd: Omdat u mijn advocaat bent en mij moet helpen?

Ook de prijs is plotseling gestegen naar twaalfduizend euro.

Ok…? En wanneer ben ik dan vrij?

Ik vraag nogmaals voor de brief. Ik kan het afgeven aan de cipiers, zij bezorgen het dan aan de rechtbank en de rechtbank kan dit dan mailen naar België…

Uhm. Ik denk na. U heeft toch contact met mijn familie?

Blijkbaar zou hij contact hebben gehad met mijn broers maar krijgt hij geen antwoord rond de betaling.

Ik denk na, terwijl zijn woorden voorbij
men hoofd zweven.
Twaalfduizend euro is veel geld maar ze hebben dit geld wel en.. ik moet hier toch weg geraken?

Hij begint wat te vertellen…

Blijkbaar zouden ze beelden hebben van onze videocalls. Waarop ik denk: ok, geen probleem toch? Vooral de laatste twee weken, toen ik in België was, belde Vasvije heel vaak. Ik denk dat ze zich zo veiliger voelde? Ik weet het niet.

Hij zegt dat er ook een videocall is waar te horen is: “Te sakam”.

Ik denk: ok? En dan?

Vertaald zou dit iets moeten zijn als “Ik heb je graag” of “Ik zie je graag” of “Ik wil” of “ik wil graag”.

Ik kende de juiste vertaling niet echt, aangezien er geen echte communicatie was.

Zij kunnen niet schrijven en articuleren, dus Google Translate heeft nooit echt goed gewerkt.

In de seconden erna praat hij verder, maar ik bedenk dat daar toch niets mis mee was? Ik zeg dit ook. Ik zeg dit ook tegen mijn kinderen, ouders en sommige vrienden…

Ik weet dat zij dit eens is beginnen zeggen en dat ik dit herhaalde in Google Translate, en dit iets opleverde van: ik heb je graag.

Terwijl hij verderpraat, probeer ik het gevoel terug te halen: ik hielp, is dit geen uiting van dankbaarheid?

Ik maak me in een fractie ook de bedenking: meer werd er niet echt gezegd. De woorden “fala”, wat “dank je” betekent, komen er veel in voor. De woorden “jas” – ik, en “pomegna” – helpen, en “ti” – jij en nog zo een heel korte woordjes…

Ok… Ik luister verder…

Hij zegt dat de minimumstraf 12 jaar is. Dat, mits onderhandeling, dit naar 8 jaar kan. En naar België, wat dan 4 jaar wil zeggen.

Ik bevries.

Ik val stil.

Mijn mond neemt dezelfde houding aan als enkele dagen geleden.

Wat?

Hij zegt dat er snel moet betaald worden want dat er veel moet gewerkt worden. Hij zegt dat hij al veel heeft gedaan maar dat hij wacht op men broers…

Met de stappen naar rechtvaardigheid waarmee ik naar dit lokaal ging… stap ik met een terneergeslagen gevoel terug naar de grote ijzeren deur…

De verdere uren in mijn cel staar ik naar de muur en probeer ik het verhaal dat hij zei te reconstrueren…

Ok, hij hamerde heel erg op de woorden “te sakam”.. 
Ik had daar de weken voordien nooit bij stilgestaan.. maar hoe diep ik probeer te analyseren, dit is toch niet echt fout in deze context van communicatie en hulp?

Enkele uren later, als de donkerte de cel inneemt, mag ik van L. en A.M. naar Vake bellen.

Ik begin te wenen… ik kan niet meer stoppen. Ik wil naar huis!

Ik moet snel afleggen… ik kreeg maar twee minuten om te bellen…

A.M. en L. blijven de hele avond grappen maken. Eigenlijk zijn het geen grappen meer.

Ik word qua gevoel terug gekatapulteerd naar het middelbaar…
waar al deze grappen hebben geleid tot… me elke middag verstoppen in het toilet… en zo vaak ziek zijn om niet meer naar school te moeten gaan.

“Matsjoep”, zeggen ze altijd.

Ik negeer ze en draai me om.

Diazepam?

Ze willen dat ik het probeer. Ze blijven aandringen. Voor een sigaret..

Ik antwoord zoveel keer: Jas ne sakam.

En ik denk, ik gebruik nu toch ook het woord “sakam”,…
omdat ik geen ander woord ken.
Jas wil zeggen “ik”.
Ne wil zeggen “nee”.
Sakam wil zeggen: “graag hebben”.

Morgen: In de gsmwinkel – dag 6 – 21/05/2022

📖 Dagboek – dag 6 – Hoofdstuk: De gsm-winkel

Het was een slechte nacht. Angst en paniek overvallen me. Het bezoek van de advocaat gaf geen vertrouwen. De woorden twaalf jaar, acht jaar, vier jaar blijven door mijn hoofd spoken.

Beelden van de kist van Moeke…, die Vake stuurde, blijven op mijn netvlies gebrand.

De gedachte dat S en Y [aanpassing redactie: namen kinderen van Lars] daar alleen waren, bij die kist.

Hun handen hadden de mijne moeten aanraken. Zonder woorden had ik hun tranen moeten opvangen… Ik was er niet…

Die ochtend hoor ik al vroeg de biep van de deuren in de gang, het gerinkel van de sleutelketting, het hangslot, de grendel die grof opengetrokken wordt en de stamp op de linkerkant van de deur.

Het is wandeling… het blijkt nog maar 8 uur te zijn. Mijn hoofd is er nog niet.

De avond ervoor hebben ze gezegd dat ik een gsm kan kopen voor 300 euro, van iemand recht tegenover ons gebouw, aan de overkant van het grasplein. Dit wil zeggen: over de muur, in het andere gebouw.

Terug in de cel zegt A.M. dat dit een slechte gsm is. De batterij zou maar twee uur meegaan. De director, zijn bijnaam, zegt dat hij binnen enkele dagen weg zou zijn en dat ik zijn gsm mag overkopen.

Ik ga er niet direct op in… maar contact met de buitenwereld is hier blijkbaar noodzakelijk.

Ik zit hier nog geen week en er is niets.
Geen boeken, geen televisie, geen radio… enkel kale muren die de uren van je dagen volgen.

Er is hier ook geen mogelijkheid om op een andere manier te bellen naar het thuisfront. Er zijn geen openbare telefoons zoals wij die in België kennen.

Je zit hier gewoon opgesloten, als nummer 2.135 in hok G-18. Als ze tellen, elke dag, tellen ze geen namen maar hoofden.

Kort erna wordt het me wat te veel… constant vragen over “Matsjoep”, “waar de documenten zijn”, “Vasvije”…

Matsjoep blijkt hier een scheldnaam te zijn voor een Roma.

Vanaf dan is de sfeer weer even anders… geen vragen meer… tot ’s avonds…

Opnieuw beginnen ze over de documenten die ik de eerste nacht had doorgespoeld in het gat dat een toilet zou moeten voorstellen.

Ik zeg dat de advocaat deze heeft, maar ze geloven me niet.

Ze beginnen zelf in mijn broekzakken te kijken. In mijn zwarte zak. In mijn kousen…

De sfeer is heel grimmig, eigenlijk zelf agressief

Op zes vierkante meter, zonder uitweg…

Ik probeer uit te leggen dat ik hier in een vreemd land ben. Dat ik niet weet wie mij gelooft en wie ik kan vertrouwen.

Dat lijkt te helpen…

Het stopt…

Straks: dag 7 – 22/05/2022

📖 Dagboek – dag 7 – Hoofdstuk: Brieven aan de kinderen

Mijn grootste trots van mijn leven… S. en Y. [aanpassing redactie: namen kinderen].

Elke dag schrijf ik brieven aan de kinderen. Als ik even de gsm van A.M. mag gebruiken, maak ik er foto’s van via WhatsApp en stuur ze naar Vake, met de vraag deze aan B. [broer Lars] te bezorgen zodat hij ze aan L. [aanpassing redactie: naam ex-partner] kan geven.

Ik weet niet of ze wel terechtkomen.

Als ze niet terechtkomen, bewaar ik ze, zodat ik ze ooit kan laten lezen. Ik weet niet of ze de waarheid kennen of welk verhaal ze te horen krijgen.

Ik wil ze graag bellen, maar ik mag niet van B. Ook B. mag niet gebeld worden. Enkel met Vake heb ik contact. Het is moeilijk om alles via hem te laten verlopen. Blijkbaar zeggen ze tegen Vake dat de kinderen nu rust nodig hebben. Dat begrijp ik… maar hebben kinderen ook niet hun vader nodig, of… op momenten als deze allebei? Elkaars houvast in zo’n moeilijke situatie.

Alhoewel… mijn gedachten gaan alle kanten uit, want eigenlijk had ik vorige week hun houvast moeten zijn… Sorry! De tranen moet ik opnieuw wegduwen…

Het huis van L. staat op de muur getekend. Vlak naast mijn hoofdkussen. De voor- en achterkant, zodat ik naar de kinderen kan kijken. Ik zie de zetel en de eettafel. Ik zie het raam van Y. en het raam van S. Elke dag kijk ik honderden keren naar het huis. Rond de tijd dat school gedaan is, beeld ik me in dat ze thuiskomen. Als ik ga slapen, zeg ik hen slaapwel… en zie ik ze in mijn gedachten terug zwaaien door hun raam.

Wat een intense en harde pijn… nog maar zeven dagen zonder de schoonheid van mijn leven en het is alsof elke gedachte aan hen als een snijdende traan uit mijn ogen rolt.

De grapjes beginnen hier momenteel wat te minderen. Al weet ik niet of ik het wel grapjes kan noemen…

De director, A.M., bepaalt eigenlijk alles. Wanneer je gaat slapen, opstaat, eet… Of je mag vegen of niet…

Gisteren was de familie van mijn celgenoot ook langsgeweest. Ze hadden gebraden kip mee, tomaat en komkommer…

Het is een groot contrast met het eten dat we hier krijgen… Ik weet eigenlijk vaak niet wat ik eet. De meeste zaken zijn een waterachtige soep. Ik kan het het best omschrijven als afwaswater nadat je borden spaghetti hebt afgewassen.

Over de gsm van de director ben ik nog aan het denken. Het is veel geld. Ze zijn ook lastig. Ik mag niets meer sturen naar Vake….

Ik ben gevangen in een gevangenis en gevangen in mijn cel en gevangen in wat ik mag doen of niet.

Het is moeilijk.

Ik weet niet of ik deze dertig dagen kan uithouden…

Vandaag was er geen wandeling. Ik heb ondertussen geleerd dat de cipiers, commanders hier, zelf kiezen wat ze doen of niet. Vierentwintig uur minimum in de cel vandaag dus.

Ook maar twee keer eten vandaag. Waarom… weet ik niet.

Het zijn heel lange dagen. Eigenlijk kijk ik ernaar uit dat de director, A.M., van hier naar de gevangenis gaat. Dit zou normaal morgen zijn. Dan eindelijk iets meer vrijheid.

Ik wacht ook nog altijd op nieuws van mijn broers. Ze hebben blijkbaar de eerste advocaat afgezegd. Er is contact geweest en het was niet goed voor hen. Ik ken de reden niet… Ik vraag het aan Vake, maar hij weet het ook niet.
Te duur? Ik weet dat er wel geld voor was..

Het geeft me een slecht gevoel. Er is al één week voorbij en nu zit ik zelf zonder advocaat…

Gevangen in het buitenland… zonder advocaat.

Morgen: Dag 8 – 23/05/2022 – Gevangen in het buitenland… zonder advocaat.

📖 Dagboek – dag 8 – Hoofdstuk: Gevangen in het buitenland… zonder advocaat

Gisteren mocht ik eindelijk nog even bellen met de gsm van A.M.
Opnieuw wat informatie, in die vijf minuten dat ik mag bellen.

Ik schrijf nu alles op, voor mijn broers, wat belangrijk is. Zodat ik er een foto van kan nemen en niet alles moet zeggen.

Dit land is België niet en dit wil ik hen duidelijk maken. Ook… ik heb hun hulp echt nodig want het verhaal klopt niet.

Vake zei aan de telefoon dat er een nieuwe advocaat was aangesteld. Ik was opgetogen! Eindelijk hulp om mij hier weg te krijgen. Dus ik ben in spanning en afwachting wanneer hij gaat komen.

Ik hoop vandaag.

Vandaag zijn L. en A.M. ook naar de barber geweest. Ik bleef alleen in de cel achter.

Wat een verademing. Het duurde wellicht maar vijftien minuten, maar dit was zalig.

Vijftien minuten alleen.

Ik kon gewoon even alleen naar het toilet gaan en gewoon protjes laten zoveel ik wou.

Als je naar het toilet gaat, moet je gehurkt gaan zitten. Dit lukt maar even, want het doet echt pijn aan mijn knieën. Achter je is er een kraan met een buis die kapot is, die deels vervangen is door een petfles. Ik probeer zo weinig mogelijk te gaan.

Ik snap ook nog steeds niet hoe ze hun poep afkuisen. Als ze naar het toilet gaan is dit zonder toiletpapier. Ik ben hen nu al één week aan het observeren…

Als er een overschotje is van een servetje of een vochtig doekje waarmee ze hun schoenen kuisen, stop ik dit snel weg in mijn broekzak. Zodat ik mijn poep toch kan afdrogen met een heel klein stukje papier…

Het toilet-feest is snel over, want daar is weer het geluid: de voet op de linkerkant van de deur.

Wat een luxe hebben we eigenlijk in België om naar het toilet te gaan.
Eens het er niet meer is, besef je pas wat comfort is.

Verder een gewone dag en elke keer als ik de eerste biep hoor… hoop ik op de tweede biep…

Hopend dat ik een linkervoet hoor, stampend op de deur, die me komt halen voor een advocaat.

Het blijft stil…

Rond 18u komen ze A.M. halen, naar de gevangenis…

Eindelijk wat rust en stilte…

Je zag ’s avonds dat L. wat lastig liep, niemand meer om tegen te praten… Dat gevoel ken ik…

Straks: Dag 9 en 10 – 24 en 25 mei 2022 – wachtend op hulp

📖 Dagboek – dag 9 en 10 – Hoofdstuk: Wachtend op hulp

De eerste dag met twee in een cel. L. nog steeds zenuwachtig en loopt steeds over en weer. Beetje schuchter in alles… Nu was hij de baas en diende hij erop te letten dat zijn gsm niet werd afgenomen.

Ik krijg het echt wel heel moeilijk, want niets gaat vooruit… er komt geen hulp.

Vandaag is het woensdag, een halve dag school voor de kindjes. Zouden ze al vertrokken zijn of niet?

Ik heb al zoveel brieven geschreven aan hen…

Ik was ook nog vergeten te zeggen dat we vrijdag en dinsdag konden douchen.

Vrijdag was het de lange gang in… en de lange gang naar de inkom rechts. Naar het andere gebouw dus eigenlijk.

Ik was opnieuw aan de vloer genageld. Waren dit douches…?

Een heel kleine ruimte, vier douches of wat je ervan kan noemen. Eigenlijk gewoon loden buizen met telkens een T-stukje tussen. De muren vol schimmel, kapotte lampen die van het plafond hangen, aan het plafond zelf stalagmieten van condens. De tegels en vloer waren geel van de vochtige kalk die zich door de jaren heen had opgehoopt.

Ik had geen handdoeken bij, want die had ik bij Vasvije achtergelaten. Zij hadden dit niet en droogden zich blijkbaar af met vuile kleding…

Nu moest ik dit dus ook doen.

Het water begon te lopen, koud tot lauw… en voor ik het goed besefte werd er al geklopt op de deur dat we eruit moesten komen.

Snel me afgedroogd met T-shirts…

Ik was pas terug in de cel toen ik besefte… wat is dit?

Het is ook een slechte dag. Ik ben heel zenuwachtig. Eergisteren kwam er geen advocaat en gisteren ook niet. Heel de dag gepiekerd. Mijn sigaretten waren ondertussen op. De verslaving was zo de duivel dat ik dan de halve peukjes van L. nam.

Vake zei dat B., men broer, dinsdag nog eens ging bellen naar de ambassade voor een advocaat. Vandaag ging N., de vriendin van S., men andere broee, nog eens bellen, maar nog geen nieuws…

Ik ben hen dankbaar om te helpen, maar in mijn hoofd wil ik vooruit… en dat gaat hier niet.

Ook ben ik bang. Ik ken Macedonië. Al vier jaar en een half kom ik hier als toerist, misschien al twintig keer geweest…

Ik weet dat je hier het heft in eigen handen moet nemen als je actie wil. Anders ben je een vogel voor de kat… ben je een melkkoe die men uitmelkt…

Je moet hier vragen, aandringen, nog eens, via via…

Dit is Macedonië.

Ik weet dat B., men broer, veel kennis heeft, maar die kent België en helemaal niet Macedonië!

Een prachtig land als toerist, met unieke bergen en mooie landschappen, maar corrupt! Blijkbaar de laatste jaren beter omdat ze bij Europa willen… ze krijgen ook veel Europese steun en overal langs de wegen zie je nieuw aangelegde wegen met een Europese vlag ernaast…

Maar dit is maar een masker.

Zonnepanelen zijn hier verboden omdat de energiemarkt in handen is van de regering…

Wil je iets lokaal starten, dan dien je eerst geld aan de burgemeester te betalen voor je er maar aan kan denken…

Daarom… ik ben ZO bang dat mijn broers dit land niet kennen en niet willen of kunnen kennen….

Dag 10 zonder advocaat. Ik ben bang. Ik krijg geen informatie, alles moet verlopen via Vake – men vader van 70 jaar… ik begrijp het niet…

Is een telefoontje zo moeilijk? Dan kan ik uitleggen dat dit België niet is… en vooral kan ik vragen waarom ze de eerste advocaat hadden geannuleerd…

’s Avonds begin ik opnieuw te schrijven naar mijn broers… ik wil vechten! Ik wil hier weg! Ik heb hulp nodig om hieruit te geraken!

Morgen: Dag 11 – 26/05/2022 – geen house-arrest

📖 Dagboek – dag 11 – Hoofdstuk: geen house-arrest

Er komt geen nieuws… nu al elf dagen.

Ik vraag me af of het toch niet moeilijk is om een advocaat te vinden?

Je opent Google en typt in: “Advocaat Skopje”. Je bekijkt de reviews en zoekt namen op…

Uit wanhoop begin ik dan zelf te schrijven.

Ik begin alle bewijzen neer te schrijven die mijn onschuld kunnen aantonen.

Ik maak lijstjes van zaken en bewijzen die mijn broers zouden moeten verzamelen.

Ze moeten kijken naar mijn e-mails, want daar staan normaal verzonden mails naar een school. Ook mijn Facebook was belangrijk! Misschien wel het belangrijkste, want in alle berichten daar kan waterdicht aangetoond worden dat ik wou helpen. WhatsApp ook, want ik had geschreven naar een privéschool. Ik denk na… ik had ook een Engelstalige brief geschreven waarin ik zei dat ik hen wou helpen om naar school te gaan, enz..

Misschien ligt die nog ergens in hun huis.

Ook mijn Western Union-account was belangrijk!! Heel belangrijk. Want in het Facebookbericht van de rechtbank stond dat ik 2.500 euro zou hebben betaald aan de ouders via Western Union. Ik had dat geld zelfs niet… Ik kwam hier als toerist net omdat het zo goedkoop was. Goedkoper dan een weekend of week in België te leven.

Maar ik had wel, vier weken geleden, één keer 100 euro aan de vader betaald. Vasvije had me gebeld, altijd via video, omdat ze geen geld hadden om de huur te betalen en opnieuw zouden moeten gaan bedelen. Plots bedenk ik me hoe naïef ik was… maar op dat moment zat mijn hoofd zo vol en alles gebeurde zo snel. Dus had ik 100 euro betaald. Dit was net het perfecte bewijs, want ze kunnen ook zien dat dit de enige transactie is.

Dus ik kan alles aantonen en bewijzen…

Maar eerst een advocaat..

Verder begin ik na te denken welke bewijzen ik nog allemaal kan verzamelen.

L. begon te vertellen, en wat ik van hem verstond, is dat dit vaker gebeurt met Europese toeristen… hij zei iets als “Roma-val”, dat kon ik er toch uit begrijpen.

Ik dacht ook ineens aan een zwart notitieboekje dat op mijn bureau ligt. Ik noteerde in een brief aan B., men broer, dat we dit nodig hadden. Dit was een volgetekend boekje dat ik eens mee had op reis.

Aangezien er geen enkel woord Engels mogelijk was… gebeurde alles via tekeningen, schema’s en pijltjes.

Er staan zeker tekeningen in van een school en ook van boeken, en een geld- of eurosymbool met pijltjes.

En nog veel zaken die mijn verhaal kunnen bevestigen.

Ik hoop vandaag op goed nieuws van een goede advocaat.

De sigaretten zijn nog steeds op en dit zorgt ervoor dat ik meer en meer de muren oploop.

Voet aan de linkerkant van de deur…

Ik krijg een document in het Engels. Een beslissing om mijn detentie niet om te zetten in een house-arrest.

De voormalige advocaat, die men broers hadden afgezegd, had blijkbaar enkel geschreven dat ik een voltijdse job had en twee minderjarige kinderen.

Ik ben lastig en gefrustreerd… Natuurlijk zetten ze het dan niet om in house-arrest! Mijn voltijdse baan was in België!

Waarom schreef hij niets over mijn medische problemen, ADHD, ASS, met eventueel een document van een hostel of iets dergelijks als bewijs dat ik een tijdelijke verblijfplaats kon hebben?!?

L. moest lachen. Blijkbaar is dit hier de gewoonte dat advocaten zo werken, want hij had nog geen geld gezien.

Tegen de avond nieuws van Vake.

Morgen zou er zeker een nieuwe advocaat aangesteld zijn.

Denk ik? Weer? Dat was toch al in orde? Ok… hopen.

Blijkbaar zit A.M., een goede vriend van S. men broer en ook advocaat, nu mee in het verhaal…

Yes! Ik ben blij. Eindelijk actie…

Morgen hopelijk bezoek van de advocaat.

Morgen: Dag 12 – Vrijdag / Petok – 27/05/2022

📖 Dagboek – dag 12 – Vrijdag / Petok

Niet zo goed geslapen…

Ik wil vooruit, maar ik zit vast.

Deze ochtend brood en een emmertje marmelade. Ik besluit te ontbijten. L. slaapt nog. Ik breek stukken brood af en dop het in de marmelade.

Smaakt veel meer naar suiker dan bij ons.

Ik begin te schrijven aan dit dagboek. Uiteindelijk zal ik dit doen tot deze avond… Alle dagen uitschrijven. Ik ben blij dat ik vanaf morgen gewoon nog dag per dag kan opschrijven.

Ondertussen begint L. oprecht te vertellen dat ik hier echt niet in de gevangenis mag geraken. Niet met het verhaal dat ze zeggen dat ik zou hebben gedaan.

Met die vermeende feiten, dit verhaal, overleef ik geen dag, zegt hij. Hij blijkt ook het verhaal Al een beetje te geloven…

Dat doet me goed.

Hij zegt wel dat, als de DNA analyse, positief is, hij me in coma slaat.

Daar ben ik gerust in.
Die is negatief.  Alhoewel dat ik wel even begin te twijfelen aan hoe ze dit in dit land uitvoeren.

Ik ken daar ook weinig van. Is een partikeltje DNA genoeg? Als je voorbeeld iemand een hand geeft, zit jouw DNA toch op die persoon zijn of haar hand. Als deze daarna naar het toilet gaat, dan verspreid zich dit toch?
Ik heb er geen idee van… Ik hoop dat alles correct gebeurd…

[aanpassing redactie: later zal blijken dat alle DNA onderzoeken, inclusief de medische forensische onderzoeken compleet negatief waren; later zal ook nog een DNA onderzoek gedaan zijn op de kleding, volgens de advocaat – ook dit was negatief; van dit laatste onderzoek was echter ‘niets’ meer terug te vinden in het dossier]

We kunnen al een beetje beter praten. Op twaalf dagen, vierentwintig uur op vierentwintig uur, begin je een eigen methode en taal te ontwikkelen. Zo’n mix tussen Engels, Macedonisch en verbasterde Nederlandse woorden, samengevoegd met tekeningen, cijfers en letters…

De dagen van de week en de vertaling ervan, schreef ik op de muur… Vandaag Petok

Vandaag weer heel de dag wachten op de advocaat die zou aangesteld zijn.

Berichten sturen naar Vake, maar ik krijg geen antwoord meer.

Geen nieuws.. weer geen bezoek van een… advocaat…

Vanmiddag was het opnieuw een soort afwassoep met bonen.

Ik zet de stoel al schrijvend in, tot ongeveer 00u.

Dan sluit ik mijn ogen.

Morgen: Schade ingehaald – dag 13 – 27/05/2022

📖 Dagboek – dag 13 – schade ingehaald

Joepie, ik heb mijn schade eindelijk ingehaald. Ik zit met mijn dagboek op vandaag. Dit gaat veel makkelijker zijn en beter om mijn emoties ergens te kunnen uiten.

Vandaag slecht geslapen en slecht gedroomd. Gedroomd van een huiszoeking. Ik woonde in een soort herenhuisachtige woning, met een orangerie en een serre, maar ze konden niets vinden.

Wakker geworden rond 3u. Dan een oog-/slaapmasker gemaakt van mijn kousen, het licht was nog aan. Rond 4u begonnen ze het gebed te roepen en dan ging het licht uit.

Rond 5u weer wakker. Rond 7u15 kwamen ze, zoals elke dag, hun ronde doen.

L. sliep nog. Ik was wakker en begon verder te schrijven. Eigenlijk kan je hier echt niets anders doen.

Slapen. Wandelen. Zeven stappen van de muur tot aan de deur. Eten. Schrijven.

L. stapt zo, van celdeur tot muur, honderden keren.
Zeven stappen heen. Zeven stappen terug.

Rond 8u kwam het eten. Brood en één gekookt ei.

Vorige week kregen we dit ook en bij het pellen kwam zo’n rotte geur vrij. Ik kan die geur nog ruiken en… ik eet het ei niet meer op. Enkel brood dus.

Rond 10u wandelen. L. wakker maken.

Het was echt warm buiten en ik liep rondjes. In mijn hoofd hield ik een speech voor de rechter. Ik speel zoveel situaties en scenario’s af. Ik laat Vasvije naar de rechtbank komen in mijn gedachten en stel haar vragen.

Toen ik in mijn hoofd bijna klaar was en concludeerde dat ik toch perfect mijn onschuld had aangetoond, piepte de deur weer.

Terug naar de cel.

L. had koffie gemaakt en ik begon weer te schrijven. Nu is het ongeveer 11u30.

Normaal rond dit uur komen advocaten. Ik hoor dat in de gang. In het Macedonisch zeggen ze “advokat”, met de nadruk op de laatste kat.

Ik eet nog een stuk brood.

Rond 13u kwamen ze met eten. Een soort platgekookte rijst met… enkele sliertjes kip. Ik tel, voor sarcastisch, de sliertjes kip en krijg mijn soeplepel nog niet halfvol.

Er zat geen smaak in, maar na enkel brood te eten is het toch niet slecht.

Ik probeer even te rusten… maar dat lukt niet.

Dan moesten we opnieuw douchen. Raar, want het was een andere dag.

Opnieuw verbaasd hoe vuil en oud de douches zijn.

L. loopt weer zenuwachtig en zit constant op zijn gsm. Daarnet hadden we het even over de house-arrest-brief. Volgens hem: eens je hier binnen geraakt, geraak je er niet meer buiten.

Ik probeer het van me af te zetten en even te rusten.

Nu is het 16u. Het is een heel lange dag.

Nog steeds geen advocaat. En morgen weekend.

Ik blijf piekeren.

De laatste twaalf dagen is er zoveel informatie op me afgekomen.

Daarna Vake gebeld en ik ben weer beginnen wenen.

Ik kan de tranen echt niet meer wegduwen.
Ze komen gestroomd als ik nog maar hun namen zeg.

Ik wil weten hoe het met hen gaat, maar Vake weet van niets. Mijn broers willen tegen hem blijkbaar ook niets zeggen…

L. wil weer dat ik zijn gsm koop. Is het een list? Ik denk het niet… of ik weet het niet. Maar hier alleen zitten, zonder enige vorm van communicatie, zie ik niet meer zitten. Dit is onleefbaar. Gewoon vier muren en een bed.

Daarna begint L. zelf te koken. Tomaten met pepers die zijn familie had meegebracht. In een verroest blikje, op vuur van eau de cologne.

Was eigenlijk best wel lekker…

Het is hier al sinds de middag donker en aan het onweren.

L. zit weer de hele tijd op zijn gsm. Lastig, want je mag geen enkel geluid maken of hij wordt boos.

Ik zit in gedachten in een bos. Met S & Y [namen kinderen Lars]. Ik geraak er niet uit. Ik wil er niet uit. Ik voel me er veilig.

Ik heb in gedachten ook een derde zoontje. Henri genoemd. Naar Henriette, Moeke haar tweede naam.

We hadden in het bos een heel huis gebouwd. S en Y wilden hier de hele zomer blijven.

… wat is het fijn om even te dromen en niet hier te zijn.

Elke keer als ik mijn ogen open, valt de realiteit op je neer.

Ik mis ook muziek eigenlijk. We praten hier amper, want we verstaan elkaar niet. En het is dan vaak muisstil.

Gewoon iets van muziek. Radio. Sfeer.
Zoals nu, terwijl ik schrijf: je kan een speld horen vallen.

’s Avonds nog weinig gedaan.

Je kan ook niet veel doen.

Snel proberen te slapen, maar dat lukt niet. Lang wakker gelegen. L. op zijn gsm, roepend naar anderen. Iemand anders in de gang die zingt. Onweer.

De donder die me telkens terug naar de realiteit brengt.

Slaapwel.

Straks: dag 14 – Hoofdstuk: Tsjilpende vogels

📖 Dagboek – dag 14 – Hoofdstuk: Tsjilpende vogels

Ik hoor de vogels tsjilpen, al wakker van rond 6 uur, elke dag eigenlijk… proberen slapen… maar dat lukt natuurlijk niet…
Rond 7u: biep – biep – geklingel – grendel – stamp.

Tellen.. 1 hoofd, 2 hoofd, 3 hoofd..

Ja… ik ben er nog.

Rond 8u wandeling… nog geen 20 minuten…

Ik werd aangesproken door zo’n gespierde bodybuilder met een heel goed Engels accent. Hij vroeg om sigaretten… Heb er geen…
Ben ik blij dat die muur ertussen stond…

Daarna weer… minimum 30 uur of langer… binnen…

Constant zitten piekeren over die dertig dagen…

Eventueel kan ik vragen om na de dertig dagen naar de camping te gaan waar ik al vijf jaar ga…? Als “huis-arrest”?

Uit gebrek aan advocaat begin ik zelf een house-arrest-brief te schrijven…

Rond 13u gaat de deur ineens open… er staat daar een breed figuur met zwarte baard en nors kijkend.

Een nieuwe persoon…

Hij slaapt direct… en hij snurkt… luid!

Zou iemand zijn van Azerbeidzjan, 28 jaar, aangehouden door Interpol op de luchthaven van Skopje.

Doet iets van geld witwassen ofzo… via carrousel… ik weet het niet echt…

Ik begin weer te piekeren…
Ik wil naar huis…
Het verhaal dat ze over me vertelden begint weer door men hoofd te malen.

Hoe zijn ze hierop gekomen?

Ik probeer aanknopingspunten te zoeken maar ik kan er helemaal geen vinden.. na een half uur maak ik me de bedenking: Hoe kan ik aanknopingspunten vinden als het verhaal niet waar is? Niet zeker?

Ik wil terug, naar huis, een advocaat, Moeke, de kindjes….

Ik wil slapen.

Ik leg me even neer…

Morgen: Dag 14 – Nog steeds geen advocaat – 29/05/2022

📖 Dagboek – dag 14 en dag 15 – Hoofdstuk: Nog steeds geen advocaat

Vandaag zondag.

Weinig eten.

Ook een brief geschreven aan de onderzoeksrechter. Alhoewel dit hier eigenlijk geen onderzoeksrechter is. Eigenlijk schreef ik het fout. Er is hier enkel een openbaar aanklager zoals we die in België kennen.

Ik heb proberen mijn verhaal te doen en gewezen naar mijn e-mails naar scholen.. en dat ik haar enkel heb proberen te helpen. Ik heb omschreven wie ik ben, welk beroep ik uitoefen en ook over de kampen. Ik wees ook dat bepaalde zaken uit haar verhaal onmiddellijk weerlegbaar zijn, als ze bepaalde zaken opzoekt op mijn gsm en tablet.

Ik hoop dat dit helpt?

De sfeer is anders geworden…

Ik wil er liever nog niet te veel over schrijven.
Ook durf ik niet want ze proberen soms mee te lezen. Dit lukt natuurlijk niet maar soms zien ze hun naam staan.

Alle zaken die ik aan Vake stuurde of vraag, en die hij dan naar mijn broers stuurt, vallen blijkbaar in dovemansoren. Er komt geen echte reactie terug…

Er is niet geweten of er nu een advocaat is…
Vake kreeg wel al meermaals de boodschap dat er één was, dan morgen, dan de dag erna, enz… Ik begrijp het echt niet.

Vandaag twee weken.
In een vreemd land.
Een vreemde taal.
En nog steeds zonder advocaat.

Zijn de eerste weken niet cruciaal om bewijzen te verzamelen? En vooral, als ik hier de halfvertaalde verhalen hoor… om ervoor te zorgen dat mijn bewijzen niet verdwijnen?

Ik stop met schrijven vandaag.

Vandaag is het maandag.

Heel de dag wachten, vol hoop, op een advocaat.

Ik wist nier dat wachten zo iets frustrerend kon zijn. Hoeveel keer die cipiers de gang in wandelen.. 2 maal een biep.. en dan hoop je dat ze stoppen bij jouw cel, geklingel van sleurels, hendel en schot.. tegen de deur…

Opnieuw niets…

Ik heb het heel lastig. Ik voel me helemaal in de steek gelaten. Ik voel me alleen. Ik krijg geen informatie over wat en hoe. Ik weet niet wat ze daar in België aan het doen zijn.

Als je in België een probleem hebt, bel je een advocaat en diezelfde dag is die daar. Hier ook!

Wat is het probleem dan?

Ik ben alleen.

Straks: Dag 16 – 31/05/2022 – Alleen

📖 Dagboek – dag 16 – Hoofdstuk: Alleen

Vandaag opnieuw een heel moeilijke dag. Opnieuw geen nieuws. Geen nieuws! Niets!

Ik had gehoopt dat, nu Meester A.M. zich ermee ging bemoeien, er iets ging gebeuren. Blijkbaar niet!

Op alles wat ik naar mijn broers stuur, via Vake, komt ook geen antwoord…

Ik mag ze zelf niet bellen!

Meer dan twee weken alleen! Zelf de ambassade of het consulaat is nog niet gekomen!

Ik ben opnieuw beginnen wenen…

Met drie in de cel is het ook moeilijker. Zo twee echte criminelen en dan… ik, als toeristje…

Ik probeer door te zetten, maar het is heel moeilijk. L. is minder en minder vriendelijk.

Ik heb gevraagd om de psychiater te zien. Om iets kalmerend voor te schrijven.

Gisteren is de familie van L. gekomen. De mijne niet. Ik was aan het denken… in deze periode is een heen-en-terugvlucht misschien 40 euro. Misschien komen ze naar hier om mij te helpen…

Neen zeker?

Verder voel ik me niet zo goed.

Het zou al zoveel helpen als er advocaten zijn, er geld is, er kantine is (zo noemen ze het winkeltje buiten de gevangenis waar familie of vrienden zaken kunnen kopen die ze dan naar je cel brengen) en een gsm…

Ik voel me zo alleen.
En ik heb zelfs geen toiletpapier, de shampoo is bijna op, en mijn kleren heb ik proberen te wassen in de douche..  snel – snel…

Ik wist niet dat ‘alleen’ voelen zo eenzaam kon zijn. Eenzaam is ook niet echt het juiste woorden, meer ‘ik de steek gelaten’.

Ik probeer ook te vragen hoe het met de kindjes is aan Vake, maar ook daarover zeggen mijn broers niets tegen hem.

Ik begrijp het helemaal niet…

Morgen: Dag 17 – woensdag – leven zonder spiegel

📖 Dagboek – dag 17 – Hoofdstuk: Leven zonder spiegel

Ok, ik kreeg nu het nieuws dat er twee advocaten zouden zijn, maar ze kunnen hen niet bereiken?

Hoeveel keer heb ik nu zo een nieuws al gehad? Er is een nieuwe advocaat aangesteld, dan via het consulaat, dan via de ambassade, dan weer niet, dan iemand anders…

Ik word vanbinnen een beetje boos maar gemengde boosheid met ontgoocheling, frustraties en verdriet.

Een gedachte die zeker een uurlang door men hoofd spookt en waar ik een uur heb geprobeerd een andere gedachte te vinden die zegt: “Neen dat gaat niet ” (maar niet gevonden) was: OPEN GEWOON GOOGLE EN TYP IN “LAYWER MAKEDONIA SKOPJE” ?

Het is toch simpel? Alles wordt automatisch vertaald. En je zoekt een advocaat met goede recensies, bekijkt de website, zoekt even de naam alleen op en na enkele uren moet je toch iemand hebben gevonden?

Ik begrijp het niet!

Maar ik probeer de goede moed te houden, er zouden twee advocaten zijn aangesteld maar… het lukt niet meer deze goede moed te vinden…

Ik begin langzaam toch te crashen, denk ik…

Vandaag naar de psychiater geweest. De lange gang, rechts en de trap op… de cipier bleef erbij staan.

Ik begon over de kinderen en ben zo beginnen wenen. Ik kon niet meer stoppen… Ze heeft diazepam voorgeschreven.

Terug in de cel zei de cipier, denk ik, iets over dat ik begon te wenen… want ze waren aan het lachen.

Ze maken vaak grapjes en het is niet meer fijn…

Men ene broer, B. had vandaag een afspraak met Meester Cop van Bannister. Ik begrijp niet goed wat ze allemaal doen met advocaten in België, want hier is dringend iemand nodig…

Ik krijg steeds meer zicht op hoe het hier werkt… blijkbaar heb je geld nodig en eens je verdacht wordt, ga je veroordeeld worden. Afhankelijk van hoeveel je betaalt… hoe minder of meer.

Dit zijn de verhalen dat ik hoor. Er is ook één Engelstalige cipier.

Ik begrijp het niet echt.
Ze hebben toch niets… ze kunnen niets hebben…
Dus kunnen ze me niet veroordelen?

Deze morgen alleen naar buiten geweest en maar drie sigaretten gerookt…
Verder niets…
niets…
niets…

geen informatie…
geen nieuws…
geen antwoorden op reactie op mijn opmerkingen aan men broers…
geen nieuws van de kinderen…

Van papier en stukjes tape een klein balletje gemaakt om tegen de muur te gooien…

Verveling…
Er is hier niets…

Ik had net een klein mini-spiegeltje in mijn handen en kwam tot de vaststelling dat ik onbewust al even kwijt was hoe ik eruitzag.

Dag 17… raar om jezelf na zeventien dagen nog eens te zien…

En het is raar dat ik deze vaststelling nooit heb gemaakt in mijn gewoon leven.

De laatste paar dagen zijn M. uit Azerbeidzjan en L. eigenlijk niet ok. Maar ik kan niet alles schrijven, want ze kijken soms mee…

Als ik wil slapen gooien ze zaken op mij…
Ook eau de cologne. Ze maken dan een vochtig doekje nat daarmee, steken het in brand en gooien het op mij als ik slaap. Soms wil ik echt slapen en… willen ze niet dat ik slaap.

Ofwel lig ik in bed en komt M. uit Azerbeidzjan naast of op mij liggen… dat gewicht krijg je niet weg. Ik kan niet meer ademen…
Of hij maakt seksuele bewegingen als hij op mij ligt.

Ik wil dit niet.

Niet opnieuw.

Niet… Opnieuw….

Straks: Donderdag – 02/06/2022 – “14 dagen” – Dag 18

📖 Dagboek – dag 18 – Hoofdstuk: “Gelukkige verjaardag Y!

Vandaag heel moeilijk opgestaan!! Lastig!! Ik wil informatie!!

En… de droom van mijn leven wordt vandaag 14 jaar.

Ik kijk naar het huis dat op de muur is getekend… ik kijk naar het raam en vraag me af of ze al wakker is. “Gelukkige verjaardag”, wens ik in gedachten… maar het doet zo verdomd veel pijn dat ze haar verjaardag moet vieren zonder mij!

Ik wil daar zijn!

Ik denk na of zij en S., mijn zoon, nu ook aan mij aan het denken zijn..  Missen ze me? Of proberen ze alle emoties en geboelens weg te duwen?

Dag 18 en mijn stylos geraken langzaam uitgeput, net als ik. En ik heb nog steeds geen kantinegeld en zelfs geen advocaat… om gek van te worden.

Ik schrijf verder. Een gedicht…

14 jaar

14, 14 lentes, 14 winters en 14 jaren.
14, zo jong maar toch zo oud…
Het gaat zo snel, veel te snel voorbij.
Als een sneltrein doorheen ons leven.

Jouw kleuterklas, Dokter Dhaenenslaan,
verkleed als prinses; ONZE prinses,
keuken en klasje spelen zoals mama.

Ballet, ik jouw dotjes maken.

Van Goethemstraat, lagere school,
spelen met Manoe.
Superpunten op school, scouts
en meisjes worden;  bijna tiener.

Af en toe moeilijk, sociaal en structuur.

Veel moeten leren! Chapeau! Kon ik niet…

Deed je snel, eigenlijk met pracht.

Enkel maar fierheid naar je toe.

Vallen, opstaan,
maar rechtstaan bleef je des te meer.

Blokjes omvallen
maar rechte rug vooruit.

Wilskracht van Moeke
en je niet laten kennen.

En dan..

maakten wij het jou zo moeilijk…
mama,
tranen nog nooit zo oprecht verdriet…
Dan papa, die er niet mee omgaan kon…

Nog klein, misschien vanbinnen.
En jij, soms de ouder,
die mij troosten deed.

Dan weer papa,
eerst Aalst,
dan fout huis, foute aankoop,
alleen, zoekende…
en de weg verloren, ver van huis.

Wellicht de ingrijpendste gebeurtenis
van heel je jonge 14 jaar…

Drukke 14 jaar,
we hebben het jou niet makkelijk gemaakt.
Maar 14 jaar heb jij er gestaan…
met rechte rug!

Geworden tot een fantastisch iemand!

Ik ben fier.
Fier op jou.
Fier op zo’n fantastische dochter.
Fier op wie je bent,
Fier op hoe je bent,
Fier op wat je bent,

Fierheid is alles wat je verdient!

Ik zie je zo graag.

Gelukkige verjaardag, Y. [dochter van Lars]

Verder vandaag lastig…

Heel de dag zijn mijn gedachten in België…

Men gevoelens raken overhoop,
ik kan het moeilijk anders omschrijven.

Ik wil hulp hier… een advocaat, ambassade, België!

Ik vroeg aan L., men celgenoot, om zaterdag sigaretten te laten meebrengen door zijn familie. Vake zou het dan aan hen betalen…

Hij ging er nog eens over nadenken, zei hij.

Daarna een heel moeilijke dag. Ze dagen me heel vaak uit en spelen met mijn emoties en.. niet alleen met men emoties…

Ze zeiden dat ik eventueel naar een andere cel kan.

Ik ben bang.

Ik denk de hele dag aan Y… ik hoop zo hard dat ze toch een fijne verjaardag heeft.

Die M. uit Azerbeidzjan spreekt amper Engels… enkele woorden.
Heeft ook gebokst of zoiets. Hij wou me trainen. Wou ik niet. Eigenlijk wou hij gewoon mij slaan, denk ik.

Doet nog altijd overal pijn.

Ze hebben deze avond veel gebeld. Ik zei nog steeds niet hoe ze opladen.

Er is hier geen stopcontact in de cel… maar enkel een leiding in het plafond naar de lamp. Daar is een gat waar de leiding loopt en de isolatie van de koperen draadjes zichtbaar is. Elke avond kruipen ze op de muren van het toilet om met uitgestrekte arm, op hun tenen, twee andere draadjes met haakjes eraan tegen de stroom te houden.

Levensgevaarlijk.

Heel de avond getekend op de muur… een verjaardagstaart voor Y.

Ik mocht maar heel even bellen met Vake… geen nieuws. Ook van de afspraak met Meester Cop van Bannister, die men broer had gemaakt, niets concreet. Wat ik hoor is dat ze weinig kan doen.

Ok… ik verhief even mijn stem tegen vandaag tegen Vake:
“Natuurlijk kan ze niets doen! Het is hier dat ik een advocaat nodig heb…”. Ik voel me de rest van de avond er schuldig over. Ik wil sorry zeggen maar mag niets meer sturen of bellen…

Ik weet het… Vake heeft het niet in zijn macht. Hij kan enkel doorgeven wat men broers zeggen. Ook van Meester A.M. geen nieuws…

Ik snap het niet…. Is dit nu echt zo moeilijk?

Het is hier een échte cultuurreis…
drie landen, drie culturen en drie talen.

Gelukkige verjaardag lieve Y.

Ik ga slapen, maar daar zijn ze weer.

Een nieuw spel is gestart.. sigaretten tegen mijn voeten houden en duwen als ik probeer te slapen…

Straks om 20u : dag 18 – Hoofdstuk: “Eau de cologne – donkere nacht”
Morgen: Vrijdag – 03/06/2022 – dag 19

📖 Dagboek – dag 19 – deel 1 – Eau-de-Cologne

Gisterenavond was niet zo fijn.

Ze zitten al vele dagen ‘s avonds eau-de-cologne te drinken.  Ze mengen dit dan met iets van cola of limonade.

En ze dagen me uit.. dwingen me bijna..

Ik blijf weigeren waarop M. dan bij mij komt.

Dit is niet fijn. Ik schrijf dit tekstje ook, enkele dagen later – anders zien ze dit.

Het was zo erg, dat ze heel wat grenzen hebben overschreden. Tot op een moment dat ze allebei tegen me aan stonden, zaken probeerden te doen.. en ik zelf naar de cipier aan het roepen was.

Weer in bed…

Terug uit bed…

Slapen als ze wakker zijn, lukt toch niet.

Ze beginnen me weer uit te dagen, nu meer.. en verder… Ik moet meedoen. Ze dagen me uit met één of ander spel, als ik verlies.. dan moet ik die beker opdrinken.

Ik verlies…

En ik verlies nog eens…

En nog eens…

Eindelijk mag in stoppen.

Ik wil dit niet.

Omgerekend had ik toch enkele glazen alcohol naar binnen van 80 graden…

Ze lachen…

Ik ga op het bed liggen want de alcohol was nog niet opgenomen in men bloed denk ik.

Langzaam wel, alles begint te draaien.
Ik wankel naar het toilet…
Ik geef over.. denk ik…
En ik val..

Ik blijf een tijdje op de grond liggen..

Ik ben weg… denk ik…

Ze lachen.. hoor ik.. in men onderbewustzijn…

Ik geraak terug in bed…

En dan is het zwart…

Weet ik niets meer tot de volgende ochtend..

Wat er die nacht is gebeurd… géén idee…

Ik wil weg.

Straks: Dag 19 – 03/06/2022 – deel 2

📖 Dagboek – dag 19 – Hoofdstuk: Frustraties

Ok, nog 11 dagen en de 30 dagen voorhechtenis zouden erop zitten… maar IK HEB GEEN ADVOCAAT!

Ik schrijf weer een brief aan men broers, en nu ook aan Meester A.M., zodat Vake dit kan doorsturen. Ik probeer uit te leggen dat Macedonië niet is zoals België. Ik probeer duidelijk de informatie door te geven die ik hoor van L., A.M., M. en cipiers….

Dat een goede advocaat hier superbelangrijk is. Dat enkel een goede advocaat, geld en druk me vrij kunnen krijgen.

Alles zou hier corrupt zijn. Ze zeggen ook dat het er niet toe doet of ik schuldig ben of niet.

Ik schrijf vijf pagina’s vol uitleg… heel groot en duidelijk, want ik moet dit nog altijd fotograferen en via WhatsApp doorsturen…

Verder… moeilijk. Overleven.

Het niet verstaan van elkaar wordt met de dag moeilijker. L. vindt dat ik te weinig doe, maar ik probeer alles goed te doen en toch is niets goed genoeg. Zal ook wel aan mijn sociale skills liggen zeker?

Weer wakker om 6 uur, controle om 7 uur en wandeling om 8u… alles alleen, want de anderen willen slapen…

Eigenlijk ben ik blij om even alleen te zijn.

Buiten zie ik half opgerookte sigaretten… ik gebruik een dopje van een pen die ik op de filter zet om toch enkele keren te kunnen trekken. Ik voel me een straatloper eigenlijk…

Verder proberen stil te zijn, want de anderen sliepen tot 12 uur… al die uren gewoon stil liggen in bed… lastig…

Deze namiddag wou ik de wc kuisen, maar L. zei: “Posle”, wat blijkbaar “wachten” betekent. Eigenlijk zei hij dat over alles wat ik wou doen…

Frustrerend…

Vandaag een advocaat… neen, toch niet…

Ik begrijp het niet.

Men broers geven geen informatie door via Vake. Niets.. Vake weer ook totaal niet meer wat er nu gaande is…

Die avond probeert Vake geld over te schrijven via Western Union naar hier voor sigaretten. Honderd euro. Online een ramp blijkbaar…

Ook weinig gegeten… deze morgen niets, want iedereen sliep nog. Deze middag een soort watersoep met bonen en deze avond een soort afgedankt worstje met brood.

Ik mis iedereen zo hard… ik kijk zo uit naar België…

Zelfs al is het een cel in België…

Bezoek. Eigen taal. Tv. Radio. Koffie. Een raam. Werken. Mensen waarmee je kan praten.

De eerste dagen dacht ik dat Moeke hier was. Ik zou haar zo graag eens willen knuffelen en sorry zeggen dat ik er niet was.
Zij heeft altijd voor ons gekozen, haar kinderen op de eerste plaats boven alles… en de dag dat zij mij nodig had… was ik er niet.

Uit de grond van mijn hart… zo’n spijt…

Ik pluk elke dag buiten van die veldbloemetjes en plak die op het hart dat ik had getekend op de muur bij haar naam…
Mijn hart bloedt in zoveel stukken… ik heb als zoon echt gefaald… gefaald om er voor haar te zijn.

Er is geen enkel excuus…

Nu is er een gypsy aan het zingen op de gang… ik bedoel door de deur, maar door de lange gang klinkt het als een grote echo.

Wel mooi eigenlijk… aparte sfeer.

M. is aan het bellen.

Het is bijna 21u. Ik probeer iets minder aan de kinderen te denken, want anders begin ik direct te wenen…

Alles komt goed, prent ik me in.

Ik ga Moeke haar boodschap uitdragen naar iedereen… iedereen moet weten hoe super ze was…

Hier teken ik even de cel.
Vier meter op drie meter. Drie ijzeren bedden zonder lattenbodem. De wc is een gat in de grond… De deur is een heel dikke deur van zeker 20 cm.

Je kan daarop stampen hoe hard je wil…

Het is nu 21u30 en je hoort de eerste honden buiten blaffen. Als de call for prayer roept, hoor je ze mee janken. Wel grappig.

Vake stuurde daarnet een droevige smiley.

Hij begrijpt het ook niet.

Ik snap hem wel.

Het is gewoon… ik probeer hier te overleven, liefste Vake.

De sfeer naar mij toe is al negatief geworden. Er zijn al negatieve woorden gevallen en… niet enkel woorden… Ik kan en mag nog amper op de gsm, of heel kort.

Daarom dat ik superkort aan de telefoon ben… er is geen tijd.

Ik betaal nu 5 euro voor een pakje sigaretten… dat is driedubbel…

Daarom dat ik zo snel mogelijk iemand nodig heb hier…

En ik ben fier op mijn broers, maar als één van hun hier zat, ik nam het eerste vliegtuig… direct!!

Ik hoop dat Vake me begrijpt… ik HAD een advocaat… en die hebben ze opgezegd.

Ik weet dat er geld is… niet zoveel, maar… er waren of zijn oplossingen!

Ik probeer nu te overleven zonder iets, zelfs met celgenoten praten lukt amper, ik versta niets. Ik versta de cipiers niet…

Ik zit hier 23 uur en 40 minuten óf 24u in een cel zonder… informatie of hulp…

Nu gebruiken ze me weer… ik moet woorden in het Macedonisch door de celdeur roepen…

Ik zie zo uit naar een advocaat…

Het is nu 22u.

Ze zijn hier bezig over een soort wit-geld-carrousel.

Het is hier zo warm. We zijn net proberen op elkaars schouders te staan om het venster open te krijgen… zonder succes…

Ik wil zo graag de kindjes horen en zien…

Misschien brengen men broers ze mee als ze eens langskomen?

Ik ga ook proberen later te slapen, zodat ik langer slaap in de ochtend… maar bij de eerste zonnestralen ben ik alweer wakker…

Het leven is hier zo anders… andere mensen en een echte clash tussen culturen…

Toen ik die Roma-familie enkele weken geleden hielp, was dit ook zo, maar zij waren hartverwarmend en vriendelijk… of zo leek het toch..

Dit hier is zo vijandig. Je moet jezelf bewijzen. Dit zijn misdadigers en er is geen enkele controle van buitenaf. Overleven of overleefd worden.

En ik ben introvert, sociaal verbaal niet sterk en stil, klein…

Dit is zo’n andere wereld…

One day, I will fly away.

Straks: Dag 20 – 04/06/2022 – een nieuwe wc

📖 Dagboek – dag 20 – Hoofdstuk: een nieuwe wc – Brief aan Vake

Vandaag behoorlijk lang geslapen… en zonet heel het toilet gekuist. Dat was denk ik jaren geleden.
De Western Union van Vake is ook gelukt. Oef… eindelijk wat respect verdiend bij L. Je moet weten… IBAN kennen ze hier niet of amper, dus als je geld van België naar hier wil sturen is dit enkel via Western Union of één van die bedrijven.

Vake stuurde net een foto en ik kon niet antwoorden… en begon te wenen…

Al druppelend begin ik een brief te schrijven…

Vake,

Ons leven liep niet altijd op rozen, wegen gingen vaak uit elkaar.

Jij op de dool, ik al twintig jaar zoekend.

Ik ben het niet altijd eens geweest over je emoties tegenover Moeke en nog veel zaken, maar ik weet, diep vanbinnen, dat ik op je lijk.
Ik zie je graag, Vake.

De fiets naar Hasselt, die ik aan Sverre beloofde deze zomer samen te doen.
De grote Balkan-tocht (de start van de miserie…) maar toch ook blij, alles is een nieuw begin.

Het heeft me geleerd om culturen te ontdekken… en doen beseffen dat onze wereld in België zo klein is en dat er zoveel meer is.

We gaan naar school, we werken, kinderen, werken… en dan zijn we te oud om nog te genieten.

Er gaat zoveel aan onze neus voorbij.

Ik ben nu alles kwijt… huis – auto – werk – inboedel – kinderen – kennissen… alles…

Ik heb spijt zo naïef te zijn geweest om anderen te helpen, maar ergens ook weer niet, want het ROMA-verhaal heeft me ook veel geleerd.

Let op… ik heb wel spijt dat ik het niet slimmer heb aangepakt – al weet ik niet hoe anders – maar ik denk dat je wel begrijpt wat ik bedoel…

De laatste vijf jaar waren een ramp… op alle vlakken.

Na L. probeerde ik mijn leven weer op te bouwen…
Ik probeerde te leven zoals het hoorde… zoals ik geleerd was… een huisje, werk en huisje…
Maar NU pas besef ik: ik ben zo niet. Ik wil vrij zijn!

Als je naar Don’t worry, be happy kijkt, die twee in dat busje… ik ben daar zo jaloers op…

Ik deed dit niet, maar ik vond die mobilhome ZALIG.
Maar de kinderen… dus kocht ik een huis…

Nu pas besef ik: had ik mijn dromen gevolgd, dan waren zij misschien ook gelukkiger geweest.

Ik heb anderen hun leven gevolgd.

Dank je, Vake, om er te zijn op jouw manier. Soms wat anders, soms wat ik…

Nu probeer ik te overleven tussen criminelen, in een andere wereld… maar we komen er wel.

Als ik terug ben… werken om iedereen terug te betalen voor de advocaat hier… als die er ooit nog komt.

En dan vrij zijn. Genieten. Met de kinderen. En werken om te leven.

Eigenlijk zou ik wel nog reportages willen maken met een camper of zo…

Kan jij ook meehelpen dat ik niet alles kwijt ben van het appartement? Vooral de emotionele zaken wil ik houden… de dozen in de garage, de foto’s van de kindjes, de platenspeler…

Soms word ik hier ineens wakker en dan overvalt me een angst… omdat ik even vergeet dat ik hier ben…

Ik heb nu zin in mosselen als ik terug ben… maar ik ben bang…

Bang… al zolang zonder advocaat, met een procedure die loopt, en iedereen zegt hier dat onderzoeken eenzijdig gebeuren. Men zoekt enkel bewijzen tegen je, niet naar wat je vrijpleit…
Ik ben bang dat het nog lang kan duren eer ik terug ben… op deze of op Bjorn zijn manier…

Daarom dat ik zo hard zaag… sorry!!!

Omdat ik men broer zijn manier ken.
Zie naar Moeke… zonder mij was ze al jaren in een rusthuis weggestopt…

Maar echt: alle respect.

Ik wil gewoon alle bewijzen die mij vrijpleiten, uit België naar hier laten komen. Ook medische attesten, zodat ik hopelijk toch vrij kom…

Maar met alles wat ik hoor hier, Vake… ziet het er niet goed uit. En niemand van jullie lijkt me echt te geloven.

Ik kan niets anders doen dan wachten… tussen criminelen en nu en dan een maffiabaas… terwijl ze me betasten, gebruiken en slaan.

Daarom… Men broer zei tegen je dat ik nederig moet zijn… en zwijgen, na al men brieven…

Begrijpen ze dan niets?

Nederig zijn hier is sterven.

Ik wil hier weg. Naar België.
Zorg voor de kinderen als ik er niet meer ben.

Ik zie je graag, Vake.

Groetjes aan Nadia,
Lars – 4/06/22

Eigenlijk moet ik al de hele tijd naar het toilet, maar ik durf niet. L. blijft gehurkt tegen de deur zitten aan de wc. M. slaapt weer.

Ik kijk zo uit naar mijn eigen gsm… zodat ik alles en altijd kan sturen.

Daarom ook… zaterdag… Y. had turnen… en binnenkort starten hun examens. Ik schrijf hen even geen brieven meer, zodat ze rust hebben in hun hoofd. Maar komen ze wel aan?

In de vooravond wou ik de rest van de cel kuisen, gewoon om iets te doen… maar L. weer: “Ne, posle!”
Ik word er gek van!

’s Avonds krijgt M. nieuws uit Azerbeidzjan: Interpol Azerbeidzjan heeft een brief gestuurd naar Interpol Macedonië. Voor overdracht… en hij wordt daar vrijgelaten.

Zie je hoe het hier gaat. Geld en connecties…

De brief aan Vake nog verstuurd.
Men zoon heeft ook een cursus ijzersmeden gevolgd hoor ik…

Het deed deugd om via Vake nieuws van de kinderen te horen…!!!

Ik mis ze!!!

Vandaag weer nieuws… er zou een andere nieuwe advocaat zijn. Voor de zoveelste keer…

L. en M. zeggen weer dat zij voor een advocaat kunnen zorgen, zodat ik binnen enkele weken of maanden vrij ben…

Maar dat willen de broers niet…

Morgen: Dag 21 – 05/06/2022 – Sven in Rusland

Vandaag is het zondag… heel raar gedroomd… iets over Rusland.

Sven had daar iets gewonnen en er was een groot gala voor hem, met heel wat bekende mensen.
Hij had ook iets fout gedaan met bonnen inruilen of zo…

Daarna iets over Abbas, de vriend van L. [ex-partner Lars], waarvan Y. [dochter Lars] dacht dat hij mama bedroog en ik moest dat onderzoeken… en hij bedroog inderdaad mama en dealde ook drugs en ik had hem zien vechten met een honkbalknuppel…

En dan ineens ging de deur open… controle…
Ik was in één seconde terug.

Het was een droom…

Dag 21 vandaag dus.
Nog 9 dagen tot een vrijlating, of een eventuele verlenging, of huisarrest…
Maar 21 dagen zonder advocaat.

Was dat trouwens geen mensenrecht?
Juridische bijstand?

Het duiveltje gaat op mijn schouders zitten en denkt:
als mijn eigen broers dit al niet respecteren…

Ik blaas denkbeeldig naar mijn schouder om hem weg te blazen.
Ik mag zo niet denken.

Maar in deze wereld is dat moeilijk…
niet zo denken…

Iedereen is hier weer stil, of ze slapen.

Zonet heeft Vake weer gebeld.
En ik ben opnieuw beginnen wenen, vlak nadat ik aflegde.
Ervoor ook al, als ik aan Moeke dacht…
Het zijn zo lange dagen…

Vake zei dat er een advocaat was aangesteld.
Hoeveel keer heb ik dit al gehoord?!
Ik ben benieuwd…

Deze avond ben ik wat down.
Ik kan de energie nog moeilijk vinden…

Ik wil graag naar het toilet, maar ik durf niet meer.
Nu zijn ze begonnen met eau de cologne over de muur te gieten als ik er gehurkt zit,
het laken dan weg te trekken
en met een aansteker te proberen…

Dit is niet plagen meer.
Of pesten.

Het lukt ook niet meer om te slapen vóór zij in slaap vallen.
Telkens als ik me omdraai, vliegt er wel iets op mij.

Of komt M. uit Azerbeidzjan naast mij liggen, raakt me aan.
Ik probeer weg te geraken.

Ik wil dit niet.

Morgen: Dag 22 – 06/06/2022 – Brief aan Bjorn en Vake

Ik heb deze nacht heel de tijd wakker gelegen van jullie bericht.

Ik geloof al drie weken dat advocaten en het gerecht de waarheid zullen achterhalen…

Dit is mijn manier om de hel hier te overleven…
maar hoe gaat de waarheid ooit achterhaald worden
als zelfs mijn eigen broers mijn verhaal niet geloven?

Het doet echt heel veel pijn dat mensen die je heel je leven liefhebt,
een verzonnen verhaal van de openbaar aanklager,
dat totaal niet overeenstemt met wie ik ben,
zomaar geloven…

Hoe kan het gerecht mij dan ooit geloven?

Blijkbaar gaat het verhaal dat ik zou hebben getekend voor een trouw
en betaald voor een trouw…

Ik heb NIETS getekend voor een trouw!
Ik heb NIETS betaald voor een trouw!
[redactie: later zal inderdaad niets hiervan terug te vinden zijn]

Wat ik eerder schreef aan hen klopt!!

Ik heb niets geregeld van contacten!
En… hoe zou ik dat moeten!
Een simpel ambulanciertje die de taal hier zelf niet spreekt!
[redactie: ook hiervan zal later blijken dat niets terug te vinden is]

Ik wou HELPEN!
En ik ben daarna in iets gerold
en misschien ben ik daar fout geweest…
te naïef in de goodwill van de mens?
te naïef om niet verder te kijken?

Ik verstond die vader zelf niet!

Ik moet en wil verantwoordelijkheid opnemen…
maar niet voor zaken die ik niet heb gedaan!
Geloof me aub!!

Het bericht van Bjorn deed echt pijn.

Ik moet elke dag meer en meer mijn tranen inhouden.

Ik wil zo snel mogelijk een eigen gsm,
maar ik wacht eerst de sigaretten af…
want ik vertrouw L. niet helemaal…
maar ik moet dringend werken aan mijn dossier
en ik wil mijn familie horen.

Hier is het 23 uur per dag gewoon stil.

Stilte… gezucht…
en een druppende kraan…
op het ritme van de dag.

L. die heen en weer stapt…
7 stappen heen, 7 stappen terug.
Regelmatig het gebiep van de traliesdeuren.

Het van niets weten weegt heel hard door.

Deze nacht weer gedroomd…

Ik zat in de wachtzaal van de huisarts.
Ik zat berichten te sturen over Macedonië
en dat ik onschuldig was.

Op het einde stuurde hij dat ik mocht bovenkomen om alles uit te leggen…
en toen werd het stil…

En ik werd wakker.

In de realiteit.

Een cel met zwarte schimmel
en twee lichamen die daar liggen.

Soms kijk ik naar hen als ze slapen
en vraag ik me af of ze wel echt zijn.

Misschien droom ik dit alles
en word ik morgen wakker
in mijn eigen bed?

De familie van L. heeft kledij gebracht.
Godzijdank.

Maar geen sigaretten
waar Vake voor betaald had.

Eigenlijk moet ik meer voor mezelf opkomen
maar… ik ben zo niet.

Ik ben geen iemand die dominant zijn wil oplegt
of zelfs maar waar hij recht op heeft opeist.

Soms moet ik denken aan Rots en Water,
de therapie die mijn zoon heeft gevolgd.

Maar als ik boos word…
volgen er zeker geen sigaretten of gsm.

En agressief ben ik al helemaal niet.

Mijn schouders zien nog steeds blauw.

Eigenlijk kom ik niet op voor mezelf.

Een slechte dag.
Berichten van Vake met een negatieve ondertoon
en ze lijken me echt niet te geloven.

Blijkbaar zouden er in het verhaal dat naar België is gekomen
“superveel bewijzen” tegen mij zijn…
[redactie: wat later niet zo blijkt te zijn]

Ik kan deze emoties moeilijk neerschrijven…
maar ik voel me zo onmachtig.
Elk woord dat ik lees dat niet klopt,
is alsof een mes in je hart kerft.

Vake begon dat ik 50 zal zijn
als ik terug naar België kom,
mijn zoon 28,
mijn dochter 26
en hij 82…

Ik probeer rustig te blijven
maar dit is heel moeilijk.

Ik probeer te reconstrueren wat er is gebeurd,
wat ik heb gedaan
en of daar iets strafbaar in zit.

Ik weet het echt niet.

Ik ga de stappen na…

Op reis geweest.
Die bedelaars leren kennen.
Proberen helpen.
Vasvije kwam meer naar mij toe.
Jas gekocht.
Af en toe eten.
De kindeebe kochten soms een drankje of snoep voor mij.
Brief geschreven.
Scholen gemaild.
Een organisatie gemaild.
Een oude gsm gegeven.
Uitgenodigd geweest bij hen thuis.
Hulp nodig omdat kinderen geen paspoort hadden
en dus geen medische zorg.
Gezegd dat ik wil helpen
maar niet iedereen,  dat kan ik niet.
Die vader wou ineens meer.
Ik zei nee.
Geboortedocumenten opgehaald samen met de ouders
in een ziekenhuis in Skopje
zodat ze niet meer illegaal leeft.
Daar wel voor die akte betaald…

…ik probeer elke stap te reconstrueren…

Bij dat laatste word ik even stil.

Mijn hoofd staat even stil.

Ik had gezegd dat ik dit enkel wou betalen
aan een loket in een gemeentehuis.
Dat staat op messenger, dus dat is ok.

Maar daarna waren er moeilijkheden.
Zij verstonden het niet.
Ik ook niet.
Ik was het beu.

Mijn hoofd zat vol.
Die vader heeft alles verder geregeld.

Er was iemand in Skopje
die blijkbaar alles regelt voor Roma…

Het weekend voor mijn arrestatie
gingen we naar het ziekenhuis
en daarna normaal naar het loket…

Maar we kwamen ergens anders uit.
Een achterwijk van Skopje.
Enkel Roma’s.

Ik was totaal geïntimideerd.
Ik wist niet wat er gaande was.

Met iemand die dat “altijd regelt”…
ik weet het eigenlijk niet zo goed.
Moeke was net gestorven.
Ik was het beu.
Ik wou gewoon terug naar België.
Naar Moeke.
Naar de kinderen.

We zijn naar een ziekenhuis gegaan.
Daar een geboorteakte.
En dan… ging hij alles regelen.

Geen loket.
Geen gemeentehuis.

Ik was lastig toen.
Het voelde vreemd aan.
Ik was bang.

Nu, pas nu,
denk ik daar opnieuw over na.

Het is alsof ik wakker word
uit een wekenlange droom
en me bedenk…

Ok…
dat was vreemd.

Maar ik heb niets fout gedaan, denk ik…
Een geboorteakte opvragen is toch niet strafbaar?

Ik probeer verder te analyseren…

Maar dat lukt niet.

Zonder advocaat.
Zonder taal.
Zonder te weten wat of hoe.
En…

zonder familie die je gelooft…

Vandaag is het dinsdag…
Ik heb sigaretten gekregen!!!
Wat een raar gevoel, eindelijk…

Heel mijn hoofd jeukt ook.
Het wemelt hier van de bedwantsen. Tartabiet noemen ze dat hier…
Als je maar je matras in de hoeken bekijkt, zie je ze overal kruipen…

Ok, ik hoop vandaag ZO hard een advocaat te zien.
Na 23 dagen… mag het toch gaan komen.
Na zoveel beloften…

Die eerste advocaat die mijn broers hebben geannuleerd zei dat er heel veel werk was.
We hebben nu al meer dan drie weken achterstand.

Ik heb via Vake gehoord dat de kinderen enkel weten over 30 dagen voorarrest.
En ook dat ze geen reden willen weten.
Ze willen me zien zoals ik ben.

Ik wil zo graag even hun stem horen.
Even horen: “Ik zie je graag papa.”

Ik krijg weer tranen in mijn ogen
en een druppel valt op het blad bij het schrijven hiervan…

Papa…

Deze middag iets van kikkererwten gegeten
met twee kleine stukjes vlees.
Ongeveer twee stukjes van 1 cm heb ik teruggevonden
in de gekende rode afwassoep.

Zo kan ik echt het beste die vloeistof omschrijven…

Daarna niets…
liggen op het bed… denken… liggen…
Je kan hier ook niets doen.

Daarna gedweild met een oud stuk van een handdoek.
Die stonk echt.
Er is hier ook niets van kuismateriaal voorhanden.

Terwijl ik dit schrijf bedenk ik me…
wat wil je…
als er zelfs geen hygiëneproducten worden voorzien.
Mijn tube tandpasta is bijna op…

Zonet kreeg ik een bericht!
Er zou een nieuwe advocaat zijn
en die zou me deze week bezoeken!!!!!

Eindelijk.

Ik ben helemaal door het dolle heen.
Eindelijk!

Volgens de informatie kan hij pas, na een eventueel vonnis,
als ze me doorsturen naar de rechtbank,
pleiten voor een transfer naar België.

De andere advocaat, de eerste, was daar zeker van.
Deze blijkbaar niet.

Toch enkele rillingen…

Nu is het 24u.
Ik heb daarstraks de aanklachten gelezen
via een bericht van Vake…

Ik was er eigenlijk niet zo goed van…

Aanklachten van mensenhandel, misbruik,
vervalsing van documenten,
gedwongen huwelijk
en er was nog iets…

Ik begrijp het echt niet.

[redactie aanpassing: bijna alle aanklachten zullen later vervallen en experten zullen Lars uiteindelijk onschuldig verklaren over heel de lijn]

Vake daarna niet meer gehoord.
L. werd wat gek van alle berichten van Vake
die hij naar de gsm van L. had verstuurd…
dus ik heb terug geantwoord om nog maar één keer per dag te bellen.

Ik heb hier al genoeg problemen…
dus ik probeer de rust te bewaren.

Deze avond begonnen kaarten met M.
wat fijn gestart is
maar al snel eindigde in hun Eau-de-Cologne-gedoe…

Wie verloor diende Eau-de-Cologne op zijn hand te doen
en in brand te steken.

En ja… ik kaart nooit…
En ja… dat weten ze…

En ja… ik wou daar niet aan meedoen
maar je moet je voorstellen…
een ruimte van enkele vierkante meters
met twee mensen die jouw taal niet spreken…
en één ervan die driedubbel zo breed is…

Weiger maar eens…

Al doe ik dat,
maar elke weigering maakt de sfeer grimmerig…

Het ging veel te ver deze avond…
Mijn hand ziet rood… brandt lichtjes…

Blijkbaar hadden ze het daarna door
want L. was ineens vriendelijk
en gaf me een fles cola.

Het is vreemd om zo’n dingen te krijgen…
wat in het dagelijkse leven normaal is.

Net een brief geschreven aan Sven, Bjorn enz…

Ik hoop dat, als de advocaat komt,
hij deze wil doorsturen naar hen.

Ik blijf proberen te geloven in een goede afloop.

Zonder geloof kom je nergens.

Daarnet is er een Pakistaan in elkaar geslagen
in een cel iets verderop.
Blijkbaar – hoor ik van de anderen –
omdat ze hem hadden verplicht tot orale handelingen
en hij weigerde…

Daarna is hij in elkaar geslagen
en naakt uit de cel gehaald door enkele cipiers…

Het vreemde was
dat ik hoorde, via het spiongaatje in de deur,
dat ze hem hebben laten douchen
en gewoon in een andere cel hebben geplaatst.

Raar…
is dit geen misdrijf?

Het verschil is hier heel duidelijk te merken
tussen ik, als niet-misdadiger,
en de twee anderen in mijn cel.

L. kan blijkbaar over anderhalve week vrijkomen.
Dan kan ik zijn gsm kopen.

Daarnet was de lamp in de cel kapot.
L. was bang voor een controle…

Het heeft heel lang geduurd
maar ze zijn de lamp komen vervangen.
Blijkbaar door mensen die ook gevangen zitten
maar klusjes uitvoeren.

Ik denk hier ook aan heel het leven…
aan elke stap…
aan vroeger…

Ik probeer te denken via welke wirwar
ik hier ben beland…

Ik heb eigenlijk zoveel foute keuzes gemaakt
de laatste vijf jaar…

Van de mobilhome – die goed was –
naar Moeke,
en dan een huis dat te duur was…
te hoge lening…

Mijn droomjob als ambulancier
van voltijds naar vrijwilligerswerk
omdat ik het financieel niet meer kon…

Huis verkocht met verlies…
appartement gekocht…

Ik wou alles zo goed mogelijk maken voor de kindjes…
ze verdienen dat…

Maar achteraf heeft het me
in een neerwaartse spiraal geduwd
van financiële problemen…

Twee jobs…
tot ik niet meer kon…

Maar alles kan me enkel sterker maken!

Hierna wil ik terug naar mijn camper…
hoe ik echt ben.

Pas dan kunnen de kinderen ook gelukkig zijn…
als hun vader gelukkig is…

Neen?

Ik hoop dat de advocaat zo snel mogelijk komt
zodat ik eindelijk iets weet.

Slaapwel.

Morgen: Dag 24 – 08/06/2022 – Snoeiwerk

Deze ochtend opnieuw vroeg wakker…
De wandeling was eens later.

Buiten, tijdens de wandeling, zie ik in elk dier Moeke die langskomt.
Nieuwe bloemen geplukt om bij haar hartje op de muur te plakken.

Vandaag is het woensdag.
Mijn dochter turnen en mijn zoon parcours.

Wat doet het pijn om er niet te zijn voor hen.

Ergens begin ik het hier even gewoon te worden,
maar dan heb je momenten
dat je plots weer ontwaakt uit die gewoonte
en verbaasd kijkt…

Waar ben ik?

Deze middag weer afwassoep
met iets dat leek op bloemkool.
Eigenlijk weet ik, na al die weken,
vooral niet wat ik juist eet.

Ze waren heel de ochtend buiten aan het snoeien of maaien.
Heel de ochtend een hels lawaai.

Nu is het ongeveer 13u30.
De dagen gaan hier écht langzaam.
Het lijkt alsof de tijd hier trager gaat.

Misschien klopt dit ook.

Ik bedenk me net
dat de agent op de luchthaven me zei
dat het maar vijf minuutjes ging duren.

Ik bereken dat het er momenteel
ongeveer 34.560 minuten zijn…

Gisteren Vake niet meer gehoord.

Verder heel de middag in bed gelegen.
Het is een moeilijke dag vandaag.
Ik weet niet waarom specifiek.

Heel veel aan mijn kinderen gedacht.
Wat ze aan het doen zouden zijn…
Dag 24 weegt door.

Ik zie zo uit naar België.
Heel de dag liggen piekeren…

Heb er gewoon geen zin in vandaag.

Ik hoop straks naar Vake te kunnen bellen.
En ik hoop op mijn advocaat.
Ik hoop dat het iemand goed is.

Uit alles wat ik hier begrijp,
is een goede advocaat hier
het verschil tussen vrijheid en veroordeling
en niet de bewijzen.

Dat is toch wat ik kan verstaan.

Ook veel aan Moeke gedacht.
Normaal ging ik deze reis niet maken…
Zo zitten twijfelen…!

Vanavond voel ik me nu al iets beter.
Het is opnieuw 24u.

Terug wat gekaart…
terug Eau-de-Cologne…
terug in brand…

Het steekt nu meer
want mijn hand zag nog rood van gisteren.

Ze lachen.

Vake nog steeds niet gehoord…
dat doet pijn.

In tegenstelling tot wat de afspraak was —
dat Vake niet meer naar L. zou sturen —
heeft Vake blijkbaar toch verschillende berichten gestuurd.

Ik weet niet welke.

L. heeft ze gewist
en zijn nummer geblokkeerd.

Ik kook vanbinnen.

Mijn vader blokkeer je niet.
Dat doe je niet.

Ik zou eigenlijk willen…
maar…
ik moet mijn woede inslikken.

Morgen: Dag 25 – 09/06/2022 – donderdag – dag 3 opa niet gehoord

Dag drie Vake niet gehoord en… de stilte van een bekende stem maakt me bang.

De stilte van mensen die heel je leven achter je staan, als je valt, maakt me angstig.

Ik wankel en mijn evenwicht is kwijt.

Ik dreig te vallen
en achter mij is het stil….

Het is vandaag donderdag
en nog steeds geen advocaat.

Hoe vaak heb ik dit nu al neergeschreven in dit schriftje.

Binnen vijf dagen loopt de eerste dertig dagen voorhechtenis af.
De belangrijkste dertig dagen, zo begrijp ik van mijn celgenoten.

Zij zeggen:
als je niet vrijkomt in die eerste dertig dagen,
kom je niet meer vrij.

Dat de tralies dan voorgoed sluiten.
Dat bewijzen en waarheid er niet meer toe doen.

Na dertig dagen zou Macedonië te veel moeten betalen voor onterechte hechtenis
en dat doen ze, zeggen zij,
nooit.

Het woord nooit
blijft in mijn hoofd hangen.

Op vijf dagen kan een advocaat nog weinig doen.

Is hiermee de definitieve streep gezet?

De streep door het woord vrijheid.
De streep door rechtvaardigheid.

Op deze donderdag…
ja, het dondert ook.

Een grijze dag
zoals mijn gemoed ook kleurt.

Deze morgen ben ik alleen buiten geweest.

Ik heb met Moeke gesproken tegen elke vogel die ik zag.
Ik heb zo vaak mijn spijt betuigd
dat ik er niet was
om haar hand vast te houden
en haar te begeleiden
op haar laatste reis.

Ook gedoucht.
Twee minuten onder een buis met lauw tot koud water.
Snel.

Dan geklop op de deur.
Enkele seconden om me af te drogen met mijn oude t-shirts.
Snel aankleden.
Terug door de gang.

Door de eerste traliesdeur… biep.
Door de tweede deur… biep.

Elke keer je andere cellen passeert,
zie je ogen door de spionnen gluren.

Ogen met verhalen.
Met agressie.
Met angst.
Met onzekerheid.

Ogen die lezen als boeken.

Ze zijn hier nog steeds bezig over de Pakistaan.
Net twee kleine kinderen eigenlijk.

Raar hoe volwassen mensen zo kunnen veranderen in… niets.

Ik probeer nog wat te slapen.
Deze nacht heb ik amper geslapen.

Deze avond kwamen ze rond met eten.
Op de oude, roestige kar stonden twee ijzeren potten.

Ik was even verheugd.
Eens geen watersoep.

Het leek op puree met stoofvlees.

Na grondiger kijken…
waarschijnlijk inderdaad stoofvlees,
maar met ingewanden.
Niet enkel niertjes of lever.
Alles door elkaar.

Ik ben gestopt met eten.
Sorry.

Het is de tweede dag dat ik mijn gemoed echt helemaal aan het verliezen ben.

Ik voel me zo ontzettend alleen.
Zo ontzettend eenzaam.
En eigenlijk zo in de steek gelaten
door mijn broers.

Ik mag niet meer op de gsm.
Ik weet niets.

Enkel denken.
En piekeren.

Dat is alles wat ik kan.

M. kreeg vandaag een brief over zijn deportatie naar Azerbeidzjan.

Het verschil is zo duidelijk.

Hij heeft dagelijks contact met familie en advocaten.
Vanuit Azerbeidzjan wordt alles geregeld.
En het gaat snel.

Waarom gaat dit bij mij niet?

Ik zit hier nu bijna vier weken
zonder advocaat
zonder geld.

En ja, geld is hier belangrijk.

Er is hier niets.
Zelf toiletpapier moet je kopen.
Shampoo.
Zeep.

In geen enkel basiscomfort wordt voorzien.

Vandaag zo vaak aan Moeke en de kinderen gedacht.

Ik weet niet wanneer die advocaat komt…

Alleen.

Morgen: Dag 26 – 10/06/2022 – Vrijdag

Gisteren was het heel erg laat. M. was gisteren over zoveel grenzen aan het gaan, aanrakingen, … en zelfs op de cipiers geroepen, maar zonder resultaat. Dit is niet ok.

Broers, Vake, help me.
Maar het blijft stil…

Mijn hand lijkt vandaag, na gisterenavond, weinig woorden te kunnen voortbrengen. Ik blokkeer ergens, alsof mijn lichaam beslist om even niet meer mee te werken.

Het is nu 15u.

Dit is de tijd dat ik elke dag opnieuw denk: ok, weer geen advocaat vandaag.

Ik begin het langzaam eigenlijk een schande te vinden. Ik ben zo teleurgesteld in mijn broers. Zo diep teleurgesteld, dat het pijn doet tot in mijn borst.

Gisteren heb ik van L. zijn oude short gekregen. Oef. Na weken in dezelfde jeansbroek. Het is hier warmer en warmer aan het worden, ik schat ongeveer 30 graden.

Eindelijk een beetje verlichting.

Toch Vake eindelijk nog eens mogen bellen.

Ik kon een gsm kopen, maar Vake zei: “Neen.”

Dus geen mogelijkheid om mezelf te verdedigen.

Ik voel me in een put, hangend aan een touw, en mensen die dat touw stapje per stapje laten zakken, terwijl ik roep maar niemand luistert.

Ik hoor dat je in de eerste dertig dagen de kans hebt om opnieuw voor de rechter te verschijnen, om eventueel vrijgelaten te worden.

Maar…

zonder advocaat is niets mogelijk.

Als ik mijn celgenoten geloof, waren die eerste dertig dagen de belangrijkste dagen en… het is te laat.

Ik ben in de steek gelaten op het belangrijkste, slechtste moment in mijn leven, wanneer ik iedereen nodig had.

Ik probeerde vroeger zoveel te doen. Voor iedereen.

Spijtig.

Hoofdpijn.

Slaapwel.

Morgen: Dag 27 – 11/06/2022 – grenzen overschreden

Vandaag een gewone dag. Niets gedaan… geen wandeling…

Tot deze avond…

Het wordt te veel. Elke avond hun zogezegde gay-grapjes, al zijn het geen grappen meer. Hun aanrakingen, hun bewegingen, hun geluiden en de geur maken me misselijk. Ik probeer te denken om een andere cel te vragen maar ik kan dit niet. En als ik denk aan de Pakistaan… als ik verander weet ik niet in welke cel ik dan terechtkom… misschien nog erger?

Ik ben zo boos en het zo beu… en ook zo bang… en ik voel me zo klein.

Pff… ik wil hier weg…

Ik heb gedreigd met hun gsm. Het was een blufpoging, gewoon om wat rust te krijgen.

Nu is het rustig, maar ik weet niet of ze nog iets van plan zijn. Als ik slaap… Ik probeer niet in slaap te vallen zolang zij niet slapen.

Ik dronk bewust koffie zodat mijn ogen niet dichtgaan… al wil ik nu eigenlijk slapen en even niet meer wakker worden.

Vanuit mijn bed kan ik vandaag, door het raam, een stukje van de maan zien.

Speciaal… Warmte. Ik voel me even niet zo alleen. Ik kijk er bijna een uur naar, voor ze opnieuw verdwijnt.

Die warme gloed die me even verwarmde, vanbinnen.

Toch iemand die er was vandaag…

Later gaan we weer verder… met hun spelletjes met Eau-de-Cologne. De brandende proppen vliegen door de cel.

Ik lig en probeer het te negeren… ze vliegen naar mij, naar het deken, naar mijn hoofd, mijn haar… ik gooi ze terug.

Ze beginnen me uit te dagen.

Het aan mij zitten is nu even gedaan. Even rust, maar ik weet niet voor hoelang. M. had iets van medicatie in mijn drinken gedaan. Ik had het gezien… en uitgegoten. Ik weet niet wat hij van plan was.

Vertrouwen wordt elke dag erger… Hier zijn wordt elke dag erger.

Ik mis iedereen… ik wil bij mijn kinderen zijn… ik wil ze nog zo graag van alles zeggen voor er misschien iets ergs gebeurt.

Ik durf vandaag niet te gaan slapen. M. slaapt bijna, maar L. is nog op zijn gsm bezig.

Ik blijf denken aan de optie tot een nieuwe zitting in de eerste dertig dagen…
en vraag me af…

of mijn broers die kans echt gaan afnemen…

Morgen: Dag 28 – 12/06/2022 – Brief aan Moeke

Weer een gewonde dag.

Ik merk op dat ik zo vaak op deze manier de dag start maar… er is hier ook niets. Er is geen BIB, geen ontspanning, geen tv of radio, geen programma’s die je kan volgen en geen dagbesteding.

Niets…

Ik vraag me af of dit überhaupt wel mag?

Ik heb heel de dag proberen te slapen maar het is me niet gelukt. Het is vandaag zondag, dus morgen kan er opnieuw een advocaat komen. Heel de dag liggen piekeren over een mogelijk bezoek.

Rond 16u wel in slaap gevallen met diazepam. Tot ongeveer half acht.

Nu begint M. te zeggen dat hij niet meer aan mij zal komen als ik niet meer rook.

Ik probeer er niet op in te gaan.

Gisteren zei L. nog dat heel het verhaal met Vasvije en haar ouders een opgezet spel was. Dat dit hier zo vaak gebeurt met Europeanen. Dat ze tegen mij zal getuigen zodat haar ouders vrijkomen.

Ik heb hier zo veel over nagedacht. Kon alles echt een theaterstuk geweest zijn? Vasvije leek echt oprecht dankbaar als ik iets deed voor haar… ik weet het niet.

Er waren wel enkele zaken echt. Dat zag ik in haar ogen. Zoals de angst voor haar vader en die ene Osman die langskwam. Daar was ze angstig. Dat gevoel herkende ik.

Net ook een handdoek gekregen van L. Eindelijk kan ik me afdrogen…

Wel een beetje raar. Soms geeft hij dingen en soms gaat hij over zoveel grenzen heen.

Vandaag weet ik niet goed hoe het is. Een stille dag… De kinderen zullen examens hebben. Verder een beetje gelaten. Alleen en in de steek gelaten. Ik schreef dit al zo vaak in mijn dagboek.

Maar… ik voel me ook voortdurend zo.

Plotseling toch mogen bellen naar Vake, maar hij sliep al denk ik. Ik sprak een bericht in.

Mijn broers die zelf niet willen bellen!? En zelfs van Meester Mallego komt er geen nieuws.

Vandaag een rustigere avond en een beetje sfeer. Ze lieten wat muziek spelen via de gsm. Dat was even een opluchting. Het was niet zoals andere avonden. Ze keken ook naar Ajax op de gsm. Ik keek mee. Het was echt een verschil van hemel en aarde deze avond… maar hoelang gaat dit duren.

Ze deden even “normaal”.

Misschien beseffen ze dat de grenzen verdwenen waren?

Ik schreef ook een brief aan Moeke. Die ga ik morgen proberen te verbranden… en dat de rook haar mag bereiken.

Nu is het al nacht terwijl ik verder schrijf. M. is aan het bellen met een vriend en hij toonde zijn videocall-scherm. Die vriend zou blijkbaar moorden voor geld. En… hij liet zijn collectie wapens zien op het scherm.

Ik besef even… in welke wereld ben ik hier terechtgekomen…

Morgen: Dag 29 – 13/06/2022 – Maandag – geen advocaatdag

Eigenlijk de eerste gewone dag zonder echte pesterijen…
Heel de dag geschreven aan een brief voor de rechtbank én…

Raad eens…

Geen advocaat.

Dit was het dan.

De lijn is getrokken.

De start van een juridisch spel, in een kluwen van een rechtsstaat die ik niet begrijp en waarvan ik ondertussen begrijp dat geld boven bewijzen zou staan.

De lijn is getrokken.

En ik probeer te analyseren en te denken:
WAAROM heb ik al dertig dagen geen advocaat?
WAAROM hebben Bjorn en Sven de eerste advocaat afgezegd?
WAAROM vroegen ze Meester Mallego om hulp en… vooral…
waarom is er dan nog altijd geen advocaat?

Ik probeer hen het voordeel van de twijfel te geven en zoek naar mogelijke antwoorden, maar mijn hoofd blijft leeg.

Neen.
Ik snap het niet.

Ik pas mijn kalender aan. Ik trek strepen en maak extra vakjes, want morgen zal ik hier niet weg zijn.
Ik teken al een maand extra.

’s Avonds rond 20u30 was er controle in een andere cel. L. loopt heel nerveus en nu ik ook.
Misschien moet ik morgen naar de rechtbank, zeggen ze… maar ik heb geen advocaat.

Normaal zal het morgen dan verlengd worden. De gedachte aan vele maanden onzekerheid maakt me bang en zenuwachtig.
Hoe kan ik hier nog maanden overleven?

Toch hoop ik op Moeke, want volgens haar bestaan mirakels.
Als de nood het hoogst is, is de redding nabij.

Alles komt goed.

Morgen: Dag 30 – 14/06/2022 – een dag mis

Ik was gisteren een beetje fout. Het is vandaag blijkbaar dag 30, maar de 30 dagen zouden niet gerekend worden vanaf 16/05/2022 maar vanaf de dag erna, 17/05/2022.

De avond en nacht waren heel moeilijk.
Proberen te praten over de aanklachten en hoe zwaar ze zijn in dit systeem.

De ouders zouden tot 18 jaar riskeren volgens L. Hij sprak over hoe afschuwelijk het is in de gevangenis hier, met een aanklacht als het mijne. Hij zei dat het heel zwaar en complex is en dat er actie nodig is, want dat ik anders sterf in de gevangenis.

Dat ik elke dag moet werken en hij sprak over hoeveel jaren ik riskeer als er geen geld gaat betaald worden aan de openbaar aanklager en rechter.

Dat ik moet zorgen dat ik NU naar België geraak.

Heel lang niet geslapen.

Ik begin tot het besef te komen dat ik hier niet zomaar uitgeraak en dat mijn bewijzen van onschuld weinig zullen uitdoen.

Ik begin te denken aan afscheid nemen.

Boven aan het plafond zijn twee elektriciteitsdraden bloot, die naar de lamp lopen. Daar laden ze hun telefoon op.

Ik maak het plan, als ik op de muur klim van het toilet, de draden vastneem met beide handen, dat ik op enkele seconden afscheid kan nemen.

Ik begin afscheidsbrieven te schrijven voor de kinderen, zodat ik een way-out heb.
Zodat ik kan ontsnappen aan deze hel.

Hier in de echte open gevangenis belanden is geen optie.

Vandaag blijkbaar geen rechtbank. De gezette streep is dus vet en dik.

Morgen om 10u loopt mijn detentie af… misschien onderschat ik mijn broers toch en opent de deur en komt er een mirakel.

Blijkbaar niet… na enige tijd… gerinkel, hangslot open, stamp op de grendel en schop linksonder aan de deur.
Brief voor Lars De Smet.

Dertig dagen zijn verlengd tot 15/07/2022.

Geen advocaat gezien…

Ik heb een gsm nodig! NU!

Deze avonden zaten ze weer aan me, lijkt… ook te ver…
Ik ben echt suïcidaal aan het worden. Rationeel suïcidaal… niet impulsief…
Ik wil echt dat dit stopt.

De afscheidsbrieven voor de kinderen zijn klaar. Ik weet niet hoelang ik dit nog kan dragen.
Nul procent contact.

Ik stuurde net een bericht naar Vake en smeekte voor een gsm.

Ik begrijp en snap het niet. Als Bjorn of Sven hier zouden zitten, ik verkocht alles en had al lang het vliegtuig genomen. Ik snap het echt niet. En niemand hier ook. Zelfs M. en L. zijn verbaasd dat ik geen advocaat heb. Ze doen soms erge zaken, maar je ziet echt de verbazing in hun ogen. Ze begrijpen ook niet dat mijn broers nog niet langskwamen.

Ik schrijf nog eens… voor de zoveelste keer: ik voel me zo verdomd alleen… en in de steek gelaten.

Momenteel probeer ik me op te trekken aan de gedachte aan de kinderen… maar mijn kinderen komen er wel. Ze hebben de wilskracht van Moeke…

Ik wou dat ik die wilskracht ook had.

Morgen: Dag 30 – 14/06/2022 – de afscheidsbrief

[redactie: dit was een afscheidsbrief die Lars schreef voor zijn kinderen jaren geleden; dit maakt deel uit van zijn dagboek]

Lieve S & Y

Allereerst, jullie zijn de beste! Je moest eens weten hoe fier ik op jullie ben. Op de weg die jullie hebben afgelegd, de heuvels en bergen die jullie hebben moeten doorstaan. Stap voor stap hebben jullie ze genomen, met rechte rug.. af en toe een traan in deze niet zo makkelijke wereld maar.. jullie klommen verder. Enkel fierheid en liefde.

Met deze brief wil ik voorlopig afscheid nemen. Een afscheid in dit lichaam en dit leven. Een voorlopig afscheid. Dit lichaam laat ik achter maar ik ben er nog, elders.

Ik ben in een situatie gekomen die ik zelf, niet meer dragen kan. Waarvan men schouders het begeven en er niets is om me op te vangen in deze kilheid van mijn bestaan.

Ik wil dat jullie weten dat ik gevochten heb, al vijf jaar lang om er weer te staan voor jullie, nadat mama een andere weg koos.

Maar ik viel alleen.. en hoe hard ik ook probeerde… het is me niet gelukt jullie een nieuwe warme thuis te geven…

Als ik in Macedonië kwam, voor enkele dagen of een week, kwam ik tot rust.. echt tot rust.

Ik diende niet meer te praten of sociaal te zijn en kon men hoofd gewoon – stil laten zijn. Een zegening.

Hier rond het meer… elke dag hetzelfde en niets dat moet.

Het was men tweede thuis of eerder een .. uitweg aan de realiteit.

In die uitweg wou ik helpen maar… ik ken zelf het hele verhaal niet hoe ik hier in de cel ben beland maar… De zegening werd een hel.
Een rollercoaster van emoties, verhalen….

Ergens heb ik spijt dat ik hier iemand probeerde te helpen… want ik diende bij jullie te zijn.. en Moeke…. ik had jullie hand moeten vasthouden maar… hoe ik ben besloot er anders over. Daarom, aan de andere kant van de spijt ligt ook de spiegel… Van hoe ik ben.

Ik wou helpen en dat ben ik nu eenmaal. Dat is hoe Moeke me heeft opgevoed..
Momenteel zit ik dag 31 in de cel.. elke dag zijn hier grapjes en pesterijen en zaken die niet door de beugel kunnen. en het lukt me niet dit opnieuw te moeten dragen.

Ik weet niet hoelang ik dit volhoudt dus schrijf ik deze brief nu al voor jullie.

Ik wil dat jullie trots zijn op jullie zelf en maak jullie los van dit leven en de maatschappij. Maak jullie los van alle verplichte zaken die de maatschappij jullie oplegt en.. leef
want voor je het weet, één hand op je schouder kan heel je leven veranderen.
Morgen kan het gedaan zijn dus leef in het nu. Geniet van elke seconde en elke minuut. Geniet van tranen en pijn, van zon en geluk.
Probeer te lachen zelf als je weent.
Probeer te dansen zelf als de tranen over je wangen lopen.

Volg aub jullie dromen. Dat is één vraag van mij voor jullie. Stel niets uit tot morgen maar voer ze uit, vandaag.
Dromen zijn niet gemaakt om uitgesteld te worden.

Uitstellen zou een woord zijn dat niet zou mogen bestaan want, niemand weet wat er morgen gebeuren zal..

Volg ook hoe je wil zijn… en schrap normaal in jullie kennis. Wat is normaal? Normaal heeft in elke cultuur, land en bevolking een andere perceptie en betekenis dus.. er is niet iets zoals normaal en abnormaal.

Dit zijn enkel zaken die de maatschappij ons oplegt en waarvan de maatschappij zegt: “Dat is normaal, dus zo hoor je te doen”. Volg jullie eigen normaal.

Lieve schatten, jullie zijn het grootste geluk uit mijn leven en de beste kinderen dat ik me kon inbeelden. Jullie waren mijn enigste liefde in men leven.
Duizend maal sorry, voor fouten die ik maakte en dat ik niet de perfecte papa was, en.. dat ik nu weer niet de perfecte vader ben.. door wat ik nu doe. maar ik kan het niet meer, ik wil nu rust, rust in men hoofd en stilte. Stilte… Ik weet, dat ik jullie hiermee weer kwets maar hoop dat jullie me ooit vergeven.

Ik weet dat jullie bij mama nu goed zijn, ze gaat goed voor jullie zorgen.. misschien is het zelf beter zo.. rust in jullie hoofd en geen zorgen meer moeten maken over jullie Peter-Pan papa.

Wees trots op jullie zelf, op elke stap vroeger en in de toekomst. Ik zal er zijn altijd en jullie steunen in alles wat jullie doen. Weet dat ik de trotste vader ben, in heel de wereld!!!!! Jullie zijn super Smetjes!!

Volg jullie dromen, dat heb ik nooit gedaan en daar heb ik spijt van. Jullie zijn mijn enigste droom en die is uitgekomen.

Dromen maak je zelf, jullie kunnen ALLES bereiken als je er maar in gelooft!

Geloof! Geloof! Geloof!

Geloof in julliezelf en dromen.. en wees er aub voor elkaar.

Wees als broer en zus een eenheid! Niet te scheiden! Smetjespower!! Wees er altijd voor elkaar, wat er ook gebeurd! Beloof me dit. Er is niets meer waard in de wereld, geen geld ter wereld die een broer of zus kan vervangen.

Ik ben die ster aan de hemel en dat vogeltje in de ochtend. Ik ben die steen die ik heb verlegd in jullie leven van water. Die ene druppel, die op jouw neus valt. Ik zal er overal zijn, kijk om je heen! Kijk! Nog eens! Ja ik ben er.. Ik ben NIET weg.. ik zie er gewoon anders uit nu. Vanaf nu ben ik er altijd, overal waar je komt en gaat, al ik naast jullie stappen. Je hebt niet langer één schaduw.. je hebt er twee.. je ziet me gewoon niet.

Lieve makker, lieve dochter, ik moet nu gaan maar ik ben zeker dat we elkaar zullen weerzien.

Ik zal er zijn, in jullie hart… Vertel mijn kleinkinderen over mijn dromen, mijn impulsiviteit, Peter Pan en hoe ik was.

Vertel ze en jezelf… dromen maak je!

Ik zie jullie graag.. Ik hou van jullie, met heel men hart.

Tot later,

Jullie Peter Pan Papa
Lars

15/06/2022

Morgen: Dag 31 – 15/06/2022 – Alles kwijt

Goedemorgen.. Het is nu 15 uur.

Ik ben in slaap gevallen rond 6 uur deze ochtend. M. is al de eerste keer bij mij komen liggen…

Verder proberen op te ruimen en het toilet gekuist.

Eindelijk wil Vake een gsm betalen. Oef.
Al denk ik dat L. me wil oplichten. Ik mag van hem de verstopplaats van de gsm’s niet gebruiken..

Er gaat ook iets moeten veranderen want ik zit er compleet door. Misschien moet ik proberen naar de psychiater te gaan.

Vannacht ook gewacht om te slapen tot iedereen sliep… die nachten beginnen heel zwaar te wegen.

Ook gedroomd over Annelien, mijn eerste liefje toen ik 18 jaar was. We zwommen door een soort afwateringskanaal en ineens braken de dijken. Heel vreemd.
Ook over Vake, we waren in een living, er viel iemand aan en ik zei om niet open te doen maar hij deed het toch. En het waren criminelen en alle rolluiken sloten. Vreemd.

Heb mezelf ook een soort patience aangeleerd met de kaarten. Ken dat niet echt maar doe maar wat. Om.. iets te doen.

Ook zit ik uren de kaarten te schudden.. en te denken…

Het is nu 19u en ik wil graag al gaan slapen maar het zal weer 4u worden eer ik,.. veilig kan slapen.

Dus al wat koffie proberen te drinken om wakker te blijven.

Nu is het 21u en L. is aan het bellen met de gsm.

Het is moeilijk, stil te staan, wat ik hier eigenlijk doe.
Ik denk of dit hier de eindbestemming gaat zijn van men leven of dat ik ga kunnen herstarten?

Moeten mijn kinderen verder leven met een vader in de gevangenis?
Of zonder vader of…?
Enkele maanden of jaren of zoals sommige zeggen decennia?

Ik kan niet meer denken wat goed of fout is of welke keuze ik moet maken.

Terwijl rollen de tranen uit mijn ogen.

Ik zit tegen de deur en een Roma, cellen verder, is een gypsy lied aan het zingen.
Ik luister en denk aan de toekomst.

Welke toekomst?

Waar ga ik eindigen?

Sneller bij Moeke dan ik zelf dacht of ga ik op een dag dit schriftje samen met de kinderen lezen en denken hoe diep ik wel zat?

Ik heb altijd controle gehad, controle over morgen en vandaag en dat allemaal is nu allemaal weg.

Nu besef ik hoe dat voelt…
geen controle te hebben,
geen zekerheid,
niet kunnen praten
en geen communicatie.

Waar gaat de eindmeet liggen?

Sorry mijn lieve kinderen, jullie verdienen meer…

Ik denk hoe ik in vijf jaar zo een chaos van men leven heb gemaakt.

Waar gaat alles eindigen…
Is dit het nu?
Is dit mijn leven?

Het is nu 00u30, voel ik me vandaag wel iets beter dan gisteren. Toen was ik echt klaar om op reis te gaan en afscheid te nemen.

Zicht op een gsm doet ook veel.
Terwijl ik dit schrijf bedenk ik me, hoe raar dit klinkt, vanuit de buitenwereld.

Maar.. er is niets en geen enkele informatiebron.

Een gsm zou dus alles zijn..
contact
en kunnen vechten.

Mocht ook schriftjes op M. zijn winkellijstje zetten.

Als ik ooit terug in België ben.. ga ik alles kwijt zijn.

Ik probeer mezelf soms voor te stellen dat ik opnieuw in mijn appartement ben, en dan bedenk ik me…
ik ga daar nooit meer zijn.

Het was de eerste warme plek van mezelf dat ik had.
Ik was er fier op.

Neen.

Ik ga er nooit meer zijn..

Ik herinner me dat ik maandagmorgen de deur achter me toetrok, met rugzak en rood valiesje in mijn hand… en dat was de laatste keer.
Vreemd om daar nu over te denken.

Heel mijn leven daar ben ik kwijt.

Ik ga daar nooit meer uit het raam hangen, naar buiten kijken of koffie maken met mijn espressoapparaat dat ik al lang zo graag wou.

Alles weg..

De kinderen geen kamer meer..
S. zijn net geverfde kamer…
De geplande werkbank in de garage,
Y. haar kamerrenovatie…
Moeke die niet bij me komt intrekken na haar ziekenhuisopname…

Na zoveel mislukkingen doet het pijn…

Ik voel me zo mislukt als vader, wou zoveel meer zijn voor hen, wou zoveel meer doen..

Mijn hart breekt als ik aan hen denk…
Sorry.

Morgen: Dag 32 – 16/06/2022 – Toch geen advocaat

Goedemorgen.. Het is nu 15 uur.

Ik ben in slaap gevallen rond 6 uur deze ochtend. M. is al de eerste keer bij mij komen liggen…

Verder proberen op te ruimen en het toilet gekuist.

Eindelijk wil Vake een gsm betalen. Oef.
Al denk ik dat L. me wil oplichten. Ik mag van hem de verstopplaats van de gsm’s niet gebruiken..

Er gaat ook iets moeten veranderen want ik zit er compleet door. Misschien moet ik proberen naar de psychiater te gaan.

Vannacht ook gewacht om te slapen tot iedereen sliep… die nachten beginnen heel zwaar te wegen.

Ook gedroomd over Annelien, mijn eerste liefje toen ik 18 jaar was. We zwommen door een soort afwateringskanaal en ineens braken de dijken. Heel vreemd.
Ook over Vake, we waren in een living, er viel iemand aan en ik zei om niet open te doen maar hij deed het toch. En het waren criminelen en alle rolluiken sloten. Vreemd.

Heb mezelf ook een soort patience aangeleerd met de kaarten. Ken dat niet echt maar doe maar wat. Om.. iets te doen.

Ook zit ik uren de kaarten te schudden.. en te denken…

Het is nu 19u en ik wil graag al gaan slapen maar het zal weer 4u worden eer ik,.. veilig kan slapen.

Dus al wat koffie proberen te drinken om wakker te blijven.

Nu is het 21u en L. is aan het bellen met de gsm.

Het is moeilijk, stil te staan, wat ik hier eigenlijk doe.
Ik denk of dit hier de eindbestemming gaat zijn van men leven of dat ik ga kunnen herstarten?

Moeten mijn kinderen verder leven met een vader in de gevangenis?
Of zonder vader of…?
Enkele maanden of jaren of zoals sommige zeggen decennia?

Ik kan niet meer denken wat goed of fout is of welke keuze ik moet maken.

Terwijl rollen de tranen uit mijn ogen.

Ik zit tegen de deur en een Roma, cellen verder, is een gypsy lied aan het zingen.
Ik luister en denk aan de toekomst.

Welke toekomst?

Waar ga ik eindigen?

Sneller bij Moeke dan ik zelf dacht of ga ik op een dag dit schriftje samen met de kinderen lezen en denken hoe diep ik wel zat?

Ik heb altijd controle gehad, controle over morgen en vandaag en dat allemaal is nu allemaal weg.

Nu besef ik hoe dat voelt…
geen controle te hebben,
geen zekerheid,
niet kunnen praten
en geen communicatie.

Waar gaat de eindmeet liggen?

Sorry mijn lieve kinderen, jullie verdienen meer…

Ik denk hoe ik in vijf jaar zo een chaos van men leven heb gemaakt.

Waar gaat alles eindigen…
Is dit het nu?
Is dit mijn leven?

Het is nu 00u30, voel ik me vandaag wel iets beter dan gisteren. Toen was ik echt klaar om op reis te gaan en afscheid te nemen.

Zicht op een gsm doet ook veel.
Terwijl ik dit schrijf bedenk ik me, hoe raar dit klinkt, vanuit de buitenwereld.

Maar.. er is niets en geen enkele informatiebron.

Een gsm zou dus alles zijn..
contact
en kunnen vechten.

Mocht ook schriftjes op M. zijn winkellijstje zetten.

Als ik ooit terug in België ben.. ga ik alles kwijt zijn.

Ik probeer mezelf soms voor te stellen dat ik opnieuw in mijn appartement ben, en dan bedenk ik me…
ik ga daar nooit meer zijn.

Het was de eerste warme plek van mezelf dat ik had.
Ik was er fier op.

Neen.

Ik ga er nooit meer zijn..

Ik herinner me dat ik maandagmorgen de deur achter me toetrok, met rugzak en rood valiesje in mijn hand… en dat was de laatste keer.
Vreemd om daar nu over te denken.

Heel mijn leven daar ben ik kwijt.

Ik ga daar nooit meer uit het raam hangen, naar buiten kijken of koffie maken met mijn espressoapparaat dat ik al lang zo graag wou.

Alles weg..

De kinderen geen kamer meer..
S. zijn net geverfde kamer…
De geplande werkbank in de garage,
Y. haar kamerrenovatie…
Moeke die niet bij me komt intrekken na haar ziekenhuisopname…

Na zoveel mislukkingen doet het pijn…

Ik voel me zo mislukt als vader, wou zoveel meer zijn voor hen, wou zoveel meer doen..

Mijn hart breekt als ik aan hen denk…
Sorry.

Morgen: Dag 32 – 16/06/2022 – Toch geen advocaat

Ik ben net wakker. Ik heb een hele rare droom gehad.
Ik was ergens in een groot gebouw en ik zag buiten een huiszoeking bezig. Ik hoorde mijn naam en ik ging af op het geluid. Blijkbaar was het een oud huis waar ik wakker werd, het huis van Sven. Men ging alles openbreken en achter een oude trap was er een verborgen ruimte waar Bjorn ineens was. En ineens deed ik enkele bewegingen en alles sloot vanzelf. Tralies vielen voor de ramen en deuren sloegen toe en gingen op slot.

En dan veranderde alles in een soort spel, waardoor we enkel vrij konden geraken door in een kooi, één tegen één, een soort spel te spelen. Bij dat spel stierf Bjorn. Het was heel vreemd. Daarna kwamen de kinderen van de kampen van BaNaKa daar ook om me te steunen.

Het was echt zo’n bizarre droom.
Vreemd.

Ik werd ook wakker met een paniekerig gevoel. Ik voel me alleen en nog steeds in de steek gelaten. Zoveel pogingen ondernomen om mijn broers uit te leggen hoe justitie hier (niet) werkt.

Net ook Vake gehoord en raad eens… opnieuw toch weer geen advocaat.
Ik zou er bijna een stempel voor laten maken.

Dankjewel broers. Dankjewel Nele.

Ontgoocheling.
Dat is wat ik voel.

Ik blijf zoeken of ik alles fout zie. Of ik iets mis. Of ik het verkeerd begrijp.

Nu is het al rond 20u. Morgen zou ik misschien een gsm hebben en eindelijk contacten kunnen maken en beginnen te vechten. Ik zie er zo naar uit. Misschien is dat mijn laatste echte kans op gerechtigheid.

Ik besef ineens dat alles wat ik nog heb in mijn leven, hier onder mijn bed ligt.
Enkele broeken, enkele t-shirts, een paar kousen, één sweater met kap, een trui, één washandje, een tandenborstel en een potje Nivea.

Dat is alles wat ik nog heb.

Raar om daarover na te denken.
Alles wat ik bezit, na 38 jaar leven, ligt hier onder mijn bed.

Een soort harde reset.
Normaal duurt die maar enkele seconden, maar hier duren seconden maanden.

Net ook naar Vake geschreven dat het niet ok gaat. Ik kreeg als antwoord “ondankbaar”, maar ik weet dat dit een antwoord is van mijn broers, niet van hem.

Eigenlijk heb ik gewoon zin om de schakelaar om te draaien. Nu. Gewoon stoppen en gedaan.

Ik die hier zit en mijn broers die sturen “ondankbaar”.

Waarom eigenlijk nog blijven in dit leven?

Er is geen advocaat en volgens velen hier is het toch al veel te laat. Iedereen zegt dat je een kwaliteitsadvocaat nodig hebt. Dat hoor ik hier elke dag opnieuw. Of ik kom de komende jaren niet meer uit dit land. Sommigen zeggen zelfs: met zo’n aanklacht misschien tientallen jaren, ook al ben je onschuldig.

Waarom erop wachten en het zo lang rekken?
Waarom blijven vechten als niemand meevecht?

Gewoon nu stoppen.
Geen gepieker meer. Hoofd stil. Handrem op. Gedaan.

Geen pijn meer. Geen gemis. Geen verdriet. Geen tranen die blijven komen. Niet meer teruggeslingerd worden naar mijn zestiende. Geen aanrakingen meer. Geen…

Geen problemen meer.

Sorry mijn lieve kinderen.

Ik heb het moeilijk hier. Er is hier niets of niemand. Enkel een sombere toekomst die maar blijft opduiken.

Ik weet het niet meer. Zijn al mijn gedachten fout? Is het normaal dat je 32 dagen moet wachten op hulp? Misschien ben ík gewoon ondankbaar. Misschien moet ik gewoon ondergaan dat mijn celgenoot weer mijn naam fluistert.

Ik weet het niet meer.

Morgen: Dag 33 – 17/06/2022 – Ik heb dromen nodig

Het is 10u30. Ik ben net wakker. L., mijn celgenoot, had net bezoek.

Bezoek… wat klinkt dit zo warm. Familie die langskomt, je helpt, eten en kleding brengt. Die naar je verhaal luistert.

De woorden “ondankbaar” blijven in mijn hoofd naspelen.

Ook over Moeke gedroomd. Ze was in een rusthuis of zoiets.

Wellicht gaan de kinderen vandaag vooral studeren. Ik vind het zo erg dat L. [ex-partner Lars] mij totaal niet op de hoogte houdt of ze niet eens laat bellen. Blijkbaar heeft ze nu bereikt wat ze al jaren wou. De kinderen voor haar alleen, ook al hebben kinderen twee ouders nodig.

Ik ga ze wellicht hun verdere middelbare school niet meer zien. Ik wil wenen. Ik vraag me af waar dit eindigen gaat.

Net gedoucht. Weer twee minuten onder koud tot lauw water.
Ik vond nu een manier om mijn kledij te wassen. We hebben zo’n plastieken emmer, die neem ik mee met mijn vuile kleding en tijdens het douchen sta ik daarin te stampen met mijn voeten op de kleren zodat ze toch een beetje gewassen worden, met nog een beetje shampoo dat ik heb.

Mijn celgenoot is opnieuw bezig met psychologisch pesten. Opmerkingen maken over mijn aanklacht, dingen naar mij gooien, sigarettenpeuken.

Het probleem is dat ik hun taal niet begrijp, maar de context wel doorheb door hun lichaamstaal.

Ook de kinderen en Moeke gaan niet uit mijn gedachten.
Moeke, samen aan zee.

Ik zie haar nog zo zwaaien aan het raam, onze achtste zuster, met een brede glimlach en heel enthousiast als we toekwamen. Daarna ging ze in haar stoel verderlezen.

Ik mis je, Moeke. Ik denk dat jij van ’s morgens tot ’s avonds had gevochten voor mij.
Ik zie je graag.

Het is nu 17u30. Net het gedicht “De eerste schreeuw” geschreven.

Ik vind het fijn om zo emoties te uiten, al moet ik bij elke pennetrek de tranen wegduwen.

Een halte gemist en niet wetende wanneer de volgende zal komen.

Ze zeggen hier dat ik sterk en geen softy moet zijn maar… ik bén een softy. Zoals Y [dochter Lars] altijd zegt: “emo-bitch” als ik weer begin te wenen bij een emotionele film.

Ik begrijp Vake zijn bericht ook. Als je hier niet bent, begrijp je niet hoe het hier is. En andersom weet ik niet wat ze daar in België allemaal doen.

Ik probeer positief te blijven.

Ik heb echt dromen nodig om hier te overleven. Ik heb op het kaftje van dit schriftje allemaal dingen geschreven die ik wil doen als ik hier weg ben.

Naar het graf van Moeke gaan.
Picknicken op de Graanmarkt voor Moeke haar appartement.
De kindjes een knuffel geven.
Gaan bowlen en een milkshake drinken met de kids.
Ijstaart eten bij Bjorn in Dentergem.
Kaarten met Paulette en Marcel.
Gaan eten in The Venice met Peter Mark.
Zaterdagvoormiddag koffie drinken met Tante Rita.
Een hele dag Netflix kijken met Cookie-ijs.
Pizza eten met Annie.
Pannacotta van Yinthe eten.
Zonsondergang bekijken met de kinderen.
Een dessertbuffet.
Koffie drinken in Den Beiaard.
Salamikes eten met Peter Mark.
Langs de Sint-Kamielstraat gaan.
Het graf van Memeke bezoeken.
Gaan wandelen met Sverre.

Net voor de eerste keer Vake gezien via de camera. Dat deed deugd, maar daarna begon ik weer te wenen.

En nu…

zijn ze weer bezig.

Dit is niet fijn.

Ik wil weg.

Morgen: Dag 34 – Denken aan…

Vandaag lang geslapen en dan weer wakker geworden met een angstig gevoel. Opnieuw gedroomd, maar ik kan het me niet meer herinneren.

Ik ben begonnen met een soort memory-kaartspel met mezelf te spelen.. en altijd maar urenlang een spel kaarten te schudden.
Zo gaat de tijd voorbij… traag…
Als ik dat doe moet ik soms denken aan mijn zoon, ik zie hem dit ook zo doen.

Het is nu 22u. Ze beginnen weer met hun dagelijks spel met mijn emoties, pijn en tranen.
Ik wil er niet veel over schrijven.. ze lezen soms mee en sommige woorden kunnen verkeerd begrepen worden.

Ze hebben ook informatie over het dossier die van geen kanten klopt.
Ik weet zelf niet waar ze dat vandaan halen.
Blijkbaar kan je dit online vinden.

Ik zie zo uit naar een advocaat.. om me eindelijk te kunnen verdedigen.

Gerechtigheid?

Morgen: Dag 35 – 19/06/2022 – Anderen gekozen voor mezelf

Vandaag weekend.. zaterdag.

Ik moet al wenen als ik er maar aan denk. Raar…

Weer wakker geworden met een angstig en claustrofobisch gevoel.

Nog maar 15u en de tijd gaat niet vooruit vandaag.
Blijkbaar werkt de klok hier ook op weekendmodus…

Mijn humeur is zo wisselvallig als de willekeur van het systeem hier.

Je kan hier ook niets doen… niets…

Ik mis het om te kunnen praten met iemand, echt praten, met mensen converseren.

Ik hoor ook constant van de andere twee celgenoten, hele dagen, de naam van Vasvije. Echt… kinderen zijn het…

En verder… denken en piekeren…

Ik ga ook moeten opletten wat ik schrijf, want ze beginnen vragen te stellen. Ze denken dat dit een spionboek is. In welke wereld ben ik terechtgekomen…?

Vandaag veel aan het denken over hoe mijn gedachten zulke sprongen kunnen nemen in deze eenzaamheid.

Alles is in 35 dagen zo veranderd… er is al zoveel gebeurd.
Mijn kinderen blijven elke seconde in mijn gedachten en… de tranen vloeien zo vaak.

Waarom ben ik niet in opstand gekomen? Waarom heb ik niet gemerkt dat ze met mij aan het spelen waren? Ik ben toch niet dom?
En toch ben ik in die Roma-familie hun val getrapt…

Dat is dus altijd mijn fout… anderen kiezen voor mezelf… altijd willen helpen en zo vaak tegen de muur lopen.

Heel de dag aan het denken hoe ik hier, in deze cel, in het buitenland, ben terechtgekomen…

Ik denk aan de momenten met die familie en met Vasvije. Het valt me ook op dat ze helemaal anders was wanneer ze alleen met mij was, dan wanneer haar familie erbij was. Dan was ze rustiger en leek die angst even weg.

En terug bij de ouders was het weer een rollercoaster van tien stemmen, geld, bedelen, angst, alcohol, geweld.

Ik had het misschien zo moeten laten… maar ik ben zo niet… om iemand in de steek te laten.

Pfff… ik mis gesprekken. Ik mis praten met iemand.
Ik voel me elke dag verder afglijden…
Alles duurt zo ontzettend lang…

Als dit vijf maanden gaat duren… ik zit nu nog maar aan dag 35…
Vijf maanden zijn 160 dagen.

Dat kan ik niet aan.

Ik snak zo hard naar informatie, contact met de buitenwereld, geld voor dat winkeltje, een goede advocaat en vooral… rust in mijn hoofd.

Mijn celgenoten zeggen dat ik veel te vriendelijk en te soft ben voor de gevangenis, maar ik ben wie ik ben…

Een heel emotionele avond. Ik dacht net dat ik zo graag in slaap wil vallen en niet meer wakker worden. Dat dit het maximum is. Gedaan met alles. Rust… stilte…

Maar tegelijk heb ik het gevoel dat Moeke op me roept en me doorgeeft dat mijn kinderen me nodig hebben.

Maar… is dat wel zo?

Naar het toilet gaan nu…
Enerzijds geen fijne ervaring: gehurkt boven een gat in de grond terwijl iedereen je hoort.
Maar als je plast… dan sta je even “alleen”. Afgesloten met een deken van de rest van de kamer. Niemand die kijkt. Even één minuut rust…

Dat is mijn minuut.

Morgen: Dag 36 – 20/06/2022 – Vreemde documenten tekenen

Het is week zes…

Even laten zinken…

Zes weken!!

Zes weken… zes weekends… zes weken het turnen van mijn dochter gemist, haar verjaardag gemist, zes keer het parcours van mijn zoon gemist, en geen examen-overlevingsdoos kunnen maken voor hen. Altijd met de examens maak ik zo’n SOS-doos, vol snoep en lekkers voor de moeilijke momenten…

Zou er ook zoiets bestaan als een Macedonische CEL-doos…?

Week zes… wachten is moeilijk… Ik mis iedereen zo erg.

Er kwam net een cipier langs… opnieuw het geklingel, grendel, een schop links tegen de deur.

Ik moest documenten tekenen. Ik vroeg naar een Engelse of Nederlandse versie, want ik wou eigenlijk niet tekenen… maar die waren er niet.
Uiteindelijk dan toch getekend.

Blijkbaar zouden de documenten eventueel van een advocaat zijn.

Ik las ook iets in die papieren, via vertalen: “Slachtoffer Vasvije.”

Dat woord slachtoffer blijft door mijn hoofd spoken… slachtoffer?

Maar ik had enkel proberen te helpen… hoe kan zij dan slachtoffer zijn?

Ik probeer te denken, te redeneren…
Wat als ik er niet was geweest? Dan liep ze nu nog rond in kapotte kleren, zestien uur per dag bedelend in Struga… in warmte en regen. Wachtend tot ze genoeg geld hadden om naar huis te gaan, om daar slagen te krijgen als ze te weinig verzameld had voor bier voor de ouders…

Dat was haar leven.

Ik vraag me af… slachtoffer – ja, eigenlijk wel… van haar ouders.
Maar waar pas ik in dit plaatje?

Ik probeer opnieuw alles te overlopen… school zoeken, hulp zoeken, officiële instanties contacteren, proberen hen uit de illegaliteit te krijgen… alles staat op mail of berichten.

Die vader die meer wou, maar ik had geweigerd.
[redactie: Vasvije zal later inderdaad verklaren dat “de Belg” weigerde]

Dus… waar zit ik in deze puzzel? En waarom zit ik hier, in deze cel?

Ik denk aan Bjorn en Sven, en aan mijn kinderen… wat denken zij nu?

Eigenlijk zou ik Vasvije nu willen spreken, met een tolk. Haar vragen waarom ik hier zit. Want zij is de kern van alles.
Ik zou zo graag gewoon de waarheid willen weten…

Het is nu 24u.
Weer een hele poos brandende proppen naar mij gegooid… proberen mijn beenharen in brand te steken… en ga maar verder…

En… op de gsm… nog steeds wachten.

Ik wil slapen… maar ik mag niet.

Telkens als een oog dichtgaat, vliegt er weer iets… naar mij.

Morgen: Dag 37 – 21/06/2022 – Geen advocaat

Vandaag… dinsdag… en ik dacht: vandaag gaat hij komen.

Langverwacht.
Waar ik al zo lang op hoopte… de advocaat.

Maar de seconden werden minuten, de minuten uren,
en de dag tikte gewoon verder…

Alles bleef stil.

Ook geen winkel vandaag.
En één van mijn celgenoten zou misschien deze week vertrekken.
Eigenlijk is dit surrealistisch.

Hij stond op Interpol code rood, gezocht in meerdere landen, een echte beroepscrimineel…
Hij zit hier enkele weken en kan al terug naar huis.

Dat is wat een advocaat doet.
Connecties.
Geld.
Een familie die druk zet.

Maar mijn broers geloven dat niet.

Het is een heel lastige dag vandaag.
Ik heb heel veel aan de kinderen gedacht.
Veel stiekem geweend.
Alles voelt zwaar.

Hier is niets te doen.
Ik wil vooruit.
Ik wil basisdingen.

Ik wil mijn familie horen.
Ik wil vrienden horen.
Ik wil een advocaat zien.

Het is nu dag 37.
Het begint te zwaar te worden om te dragen.

Hopelijk mag ik straks Vake bellen via hun gsm.

Wat heb ik mijn kinderen allemaal aangedaan door anderen te proberen helpen…?

Ik voel dat ik depressief aan het worden ben.
Maar wat wil je…

Geen zonlicht.
Geen vitamines.
Amper groenten.
Geen fruit.
Geen contact.
Met niemand kunnen praten.
Geen medicatie.
Geen vooruitzicht.
Geen vooruitgang.
Geen beweging.
Geen sport.

Hoe moet je zo overleven?

Morgen: Dag 38 – 22/06/2022 – Een gsm gekregen!

Vandaag 45 dagen zonder de kinderen…

45 dagen zonder hun warmte en liefde, zonder hun knuffels, zonder hun simpele aanwezigheid, zonder ook maar één keer hun stem te horen.

Ik kan niet beschrijven hoe dit aanvoelt.
Ik kan niet beschrijven hoe eenzaam en verlaten dit is.

Maar vandaag ook nieuws.

Eindelijk een gsm.

Op een vreemde manier wel… Tijdens de wandeling werden er spullen via een lift uit het andere gebouw gestuurd. Daarna werden ze over de muur gegooid. De gsm bleef hangen in de prikkeldraad en we zijn letterlijk op elkaars rug moeten staan om hem eruit te krijgen. Het vreemde was: de cipier stond gewoon toe te kijken…

Het is ook hun broodwinning.

400 euro voor een heel oud toestel. De batterij houdt het niet lang vol, maar ik ben zó blij.
Eindelijk een beetje vrijheid. Het voelt alsof er een muur is weggevallen rond mij.

Niet meer iemand naast je die de minuten telt dat je mag bellen.
Maar gewoon… je eigen gsm.

Ik heb gebeld naar Vake, Annie en Peter. Dat deed deugd. Onbezonnen kunnen bellen.
Peter zei dat hij me ook wat financieel zal helpen, stap voor stap.

Daarna de cel gepoetst.
En eindelijk alle brieven verstuurd. Foto’s genomen en alles via WhatsApp doorgestuurd. Ik hoop dat ze goed aankomen, want ze staan vol emoties van het moment zelf. Emoties als een wilde zee, hier, in dit vreemde land, in deze vreemde tijd.

Ook gestuurd naar Bjorn en naar Lotte, maar daar geen antwoord van gekregen. Toch ben ik blij dat ik de brief naar Lotte heb kunnen sturen.

De sfeer in de cel was vandaag ook anders. Ze waren vriendelijker. Het voelt raar om dat te schrijven. Wat pesterijen terwijl ik aan het bellen was (eau de cologne, vuur…), maar in vergelijking met andere dagen was dit een goede dag.

Terwijl ik dit schrijf besef ik hoe absurd dit klinkt:
“Ze hebben me vandaag enkel proberen te verbranden, dus het was een relatief goede dag.”

Vreemd hoe je hoofd zich aanpast. Hoe emoties en trauma’s werken. Hoe je lichaam leert afsluiten om te overleven.

Van Vake gehoord dat mijn dochter haar laatste examen had. Dat doet zoveel deugd, gewoon iets horen. En een half uur Nederlands praten… ik moest soms zoeken naar woorden.
Maar voor het eerst, achter de tranen, heb ik vandaag ook even geglimlacht.

Nu wachten tot vier of vijf uur ’s nachts, tot de anderen slapen, om zelf rustig te kunnen slapen. Hopelijk houdt de batterij het wat vol… Als de cipiers de gsm vinden, nemen ze hem af en verkopen ze hem gewoon door aan andere verkopers.

Net mijn eerste beker cola gedronken in 38 dagen.
Het is niet normaal wat dit allemaal met je geest doet.

Ik hoop dat Bjorn en Sven iets doen met mijn brieven. Dat ze eindelijk begrijpen hoe dit land werkt.
[redactie: uiteindelijk zullen ze dit nooit echt begrijpen, tot op vandaag niet]

Je kan hier niets doen. Dus je gedachten gaan alle kanten uit. Echt alle kanten.
Ik heb hier emoties gevoeld die ik nooit eerder kende.

Ik zit nu aan mijn laatste papier en mijn laatste stylo.
Drie pennen leeggeschreven. Pagina 90 van mijn dagboek.

Pas als je hier zit, besef je hoe waardevol het leven is.
Hoe groot elk klein ding eigenlijk is.

Geniet.
Alles kan zo snel gedaan zijn.

Morgen: Dag 39 – 23/06/2022 – Een advocaat!!

Heel vroeg wakker vandaag en maar drie uur geslapen want… er was een advocaat.

De deur ging open en ik ging weer de lange gang in… biep biep…
door de traliesdeuren… weer die ogen door de kleine gaten in de deuren, allemaal op mij gericht…
en dan een lokaaltje rechts.

Eigenlijk twee lokaaltjes.
Een deur met een mini-gang van enkele meters waar een cipier op een stoel zat, en dan twee glazen deuren naar twee kleine ruimtes van enkele vierkante meters.

Ik ging links binnen.
Ik wou de deur sluiten maar dat ging niet… ze klikte niet in het slot.
De man die er al zat zei dat dat niet erg was.

Vreemd… dat was het eerste wat in mijn hoofd kwam.

Dus alles wat gezegd werd, kon gewoon gehoord worden.

Ik draai me om en zie hem voor het eerst.
Enkele seconden, maar tientallen indrukken tegelijk…

Een grote, dominante man.
Een afgedragen t-shirt, een short.
Alsof hij net van vakantie kwam.
Niet geschoren.
En toen hij me een hand gaf, zag ik dat hij sandalen droeg.

Vanbinnen sloeg ik in paniek.
In enkele seconden probeerde ik mezelf weer rustig te krijgen.

Het was vreemd hoeveel gedachten er door mij gingen in zo’n korte tijd.
De zin van mijn celgenoten kwam terug:
“Je hebt een kwaliteitsvolle advocaat nodig, anders geraak je hier de komende jaren niet weg.”

Ik ging zitten.

Hij begon te spreken.
Zijn Engels was niet zo goed en hij articuleerde woorden zoals ze geschreven zijn.
Ik moest me echt concentreren om hem te begrijpen.

Hij zei dat hij de dag voordien naar Struga was geweest en had gesproken met de Roma-gemeenschap.
Dat vond ik al meteen vreemd… het ging toch over míj?

Maar goed…

Hij vroeg mijn verhaal.
Ik was zenuwachtig, begon te stotteren.
Er was veel te weinig tijd en mijn verhaal kwam er onsamenhangend uit.

Hij was ook verbaasd dat ik en Vasvije geen seks hadden gehad.
Hij leek me niet meteen te geloven.
Ik heb het meerdere keren moeten herhalen:
dat ik wou helpen, en dat er niets tussen ons gebeurd is.

Ik stotterde steeds meer en begon gefrustreerd te raken omdat hij me precies niet geloofde.

Blijkbaar is dát het verhaal.

[redactie: later zal blijken dat Lars’ verhaal klopt; ook Vasvije zal dit bevestigen en DNA- en forensische expertises sluiten elk misbruik uit. Later zal ook blijken dat de openbaar aanklager deze resultaten al na enkele dagen had.]

Hij zei dat hij een briljante advocaat is en dat hij me wel vrij zal krijgen, en “much, much, much less” dan de minimumstraf.

Met een heel gemengd gevoel ging ik terug naar de cel.

Ik weet het niet…
Was dit nu de advocaat waar ik 40 dagen op heb gewacht?
Was dit nu de advocaat die Meester Mallego had gekozen?

Hij zei dat hij heel veel bewijzen nodig heeft en dat ik alles stap voor stap moet uitschrijven.
Daar ben ik nu constant mee bezig.
En hoe perfectionistisch ik ben…

Verder heb ik geen vragen kunnen stellen.
De tijd was al op.

Rond 10u kwam de gerechtspsychiater.
Ik zei dat ik mijn advocaat erbij wou, want die had gezegd dat ik daar nog niet klaar voor was.

Ik dacht: waarom niet? Ik ben onschuldig… maar blijkbaar…

Dus toen hij kwam, heb ik met een bevende stem gezegd dat ik niets kon zeggen zonder advocaat.

Vandaag niet buiten geweest.
Vake gebeld en berichten gestuurd.

Ik zou zo graag nog eens iets horen vanuit België…
Hoe is het met de kinderen?
De examens?

De kinderen wisten trouwens van Vasvije en dat ik wou helpen.
Ze videobelde vaak, ook als de kinderen erbij waren.

Ik dacht even om hun getuigenis te vragen…
maar ik wil hen daar niet mee belasten.

Blijkbaar zouden de ouders ook gearresteerd zijn.

Ik ben ook vergeten alle brieven mee te geven aan de advocaat.
Alles ging zo snel.

Te snel..

Morgen: Dag 40–41–42 – 24/25/26 juni 2022 – drie dagen schrijven

De laatste drie dagen heb ik geschreven aan mijn verhaal voor mijn lokale advocaat.
Een heel schriftje A5 vol…
Alles erin. Elk moment beschreven, elke stap.
Hoe ik hier ben beland, de reizen, mijn werk, de camping, de bedelaars, de familie…
Echt alles, tot in de puntjes.

Normaal zou hij dinsdag terugkomen.

Ook drie hele late nachten gehad… telkens pas rond 4, 5 of zelfs 6 uur kunnen slapen.
Ik ben echt doodmoe.

Vake heeft foto’s gestuurd van de kindjes…
Ik was zo blij, maar tegelijk schilderden de tranen mijn glimlach opnieuw weg.

Vandaag een mindere dag.
Mijn celgenoten beginnen te zeggen dat mijn verhaal niet klopt…
Dat voelt niet fijn. En vooral: niet veilig.

De kinderen hebben bijna vakantie…
Het is zo lastig om niets te horen.
Ik heb toch niemand vermoord…? Of toch?

Een beetje informatie zou al zoveel doen.
Of gewoon hun stem even horen.

Of die ene zin:
“Ik mis je.”

Morgen: Dag 43 – 27/06/2022 – Verhaal voor advocaat bijna klaar

Vandaag ga ik weinig schrijven.
Ik ben moe, leeg en op.

Een gewone dag…
Heel de dag genegeerd door de ene celgenoot en verder geschreven aan het boekje voor mijn advocaat.
Ik ben echt benieuwd naar zijn komst morgen…

En verder…

Vandaag…

Leeg…

—

Morgen: Dag 44 – 28/06/2022 – veertien jaar

Ik hoorde van Vake dat de kinderen er allebei door zijn! Super! Ik ben zo fier op jullie!!

Vandaag is de advocaat opnieuw geweest, samen met de gerechtspsychiater.

Ik begin me echt vreemd te voelen bij die advocaat… Ik weet niet goed wat ik ervan moet denken.
Hij komt niet bekwaam over. Eerder alsof het hem allemaal weinig kan schelen. Eerst doet hij alsof alles niets is, en dan spreekt hij ineens over 14 jaar.

Ik gaf hem het boekje met heel mijn echte verhaal. Alles. Wat er écht is gebeurd, waarom ik hier was, wat ik gedaan heb.
Hij nam het aan, bladerde er even in en zei lachend, op een bijna sarcastische toon:
“What I should do with this?”

Ik antwoordde dat dit mijn volledige verhaal was. Dat dit was wat er echt gebeurd was.

Hij legde het boekje neer naast zich. Niet echt leggen… meer zo half smijten.

Daarna zei hij dat ik tegen de gerechtspsychiater moest verklaren dat ik echt van Vasvije hield, dat ik met haar wou trouwen en dat ik haar leeftijd niet wist.

Het gevoel dat ik had aan dat oude, ijzeren bureautje… pure verbazing.

Ik zei duidelijk: “No.”

Hij antwoordde dat huwelijken in de Roma-gemeenschap in Macedonië worden toegestaan, zelfs met minderjarigen, omdat dit “cultuur” is.
Dat, als ze mij daarvoor zouden veroordelen, ze duizenden Roma-ouders in Macedonië ook zouden moeten opsluiten.

Mijn verbazing werd alleen maar groter…

Ik zei opnieuw, heel duidelijk, dat ik NIET met Vasvije wou trouwen. Dat ik haar leeftijd niet exact wist, maar dat dit niet eens relevant was omdat ik alleen maar wou helpen.

Hij lachte opnieuw. Sarcastisch.

Ik begon harder te stotteren, begon luider te praten, zei dat ik onschuldig ben en vroeg hem om alsjeblieft mijn schriftje te lezen.

Hij nam het opnieuw vast… en legde het weer naast zich neer.

Het viel me ook op dat hij exact dezelfde short droeg als vorige keer, alleen nu met een polo erboven.

Na dat gesprek moesten we wachten op de gerechtspsychiater.

Ik keek naar die advocaat en dacht aan mijn eerste advocaat, die mijn broers hadden geannuleerd. Die kwam in kostuum.
Ik vroeg me af: is dit echt de manier waarop je iemand bijstaat tijdens zo’n onderzoek?

Het gesprek met de psychiater verliep, denk ik, redelijk.
Ik vertelde wat er gebeurd was en heb niet gezegd wat de advocaat mij had voorgesteld.
Hij kwam vaak tussenbeide en zei dingen in het Macedonisch. Ik weet niet wat.

Ik hoorde ook dat Vasvije in een soort gesloten instelling zou zitten.
Vreemd…

Terug in mijn cel ben ik de wetgeving beginnen opzoeken over huwelijk in Macedonië.
Minimumleeftijd: 18 jaar.

Dus nee… zijn verhaal klopt niet.

Ik heb een dringende mail gestuurd naar Meester Mallego, Bjorn en Sven.
Dat ik deze advocaat echt niet vertrouw.
Dat zijn strategie niet klopt.
Dat hij mijn verhaal niet gelooft en het zelfs niet wil lezen.
Dat zijn gedrag — van kledij tot lacherige opmerkingen — totaal niet past bij iemand die deze zaak serieus neemt.

Zo’n lange zoektocht naar een advocaat… en dan krijg ik iemand op sandalen.

Ik hoop dat ik me morgen beter voel… maar ik probeer te blijven geloven, zoals Moeke altijd deed.

Moeke… vlieg terug… naar hier…

Lieve kinderen… ik zie jullie zo graag…
Ik wil wenen en roepen tegelijk.

Straks neem ik een diazepam om wat rust te vinden, maar ik ben altijd bang dat ik dan in slaap val.

Ik wil rust…
Mijn thuis.
Mijn kinderen.
Mijn liefde.
Mijn familie.
Genieten van de kleine dingen… dingen die zo vanzelfsprekend zijn buiten deze tralies.

—

Morgen: Dag 45 – 29/06/2022 – Gelieve geen contact met de kinderen te leggen